Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 14 - Klein klein leven (5)

zondag 02 april 2017

Middels een convenant huwelijkse voorwaarden kun je bindende afspraken maken over het afzien van financiële verplichtingen jegens elkaar. Geen partner-alimentatie, geen pensioendeel... Zo hadden ook wij het geregeld.
Maar zelfs als je echtgenote er zelf voor kiest van je te scheiden en vervolgens een bijstandsuitkering aanvraagt, ben je als ex-partner opeens toch weer wettelijk onderhoudsplichting volgens een zogeheten Participatiewet. Het is nauwelijks uit te leggen en iedereen die ik ken, vindt het behalve onrechtvaardig ook not done. Maar intussen is het wel zo...

Het is zaterdagmiddag 1 april en zoals zo vaak lopen De Liefste en ik in een uur tijd van haar huis in een dorp nabij Rotterdam naar het centrum van de stad. Vervolgens via de Erasmusbrug naar Zuid. Langs Las Palmas en LantarenVenster. We hebben tijd zat, dus even De Rotterdam in voor een glas op de zevende. Daarna via de Rijnhavenbrug - in de Rotterdamse volksmond De Hoerenloper genoemd - naar De Kaap: het oude Katendrecht. 

 

 



We verbazen ons erover dat er deze zaterdagavond geen theateraanbod is in de beide Walhalla's, lopen nog even binnen bij Café De Ouwehoer en overleggen waar we gaan eten. Gewoon bij Posse? Of toch liever luxer bij Bistro Du Bac? Of weer naar Kwiezien? Of het beste van het allerbeste hier: De matroos en het meisje?

Middels een convenant huwelijkse voorwaarden kun je bindende afspraken maken, behalve over wat je werkelijk bindt: de liefde...



Aan het einde van de avond laten we De matroos en het meisje achter ons en lopen naar de metro richting centrum. Opeens denk ik aan die bijstandsaanvraag en zeg... - maar De Liefste snoert mij met haar kus de mond. "Waar zij woont, is geen Katendrecht, liefste; waar zij woont, zijn wij niet." 

Van de metro naar de trein, van de trein naar huis. En we zijn thuis...







 

Archief 2017