Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 9 - Co Westerik (4)

donderdag 02 maart 2017

Hieronder een bewerkte tekst van een hoofdstuk uit mijn boek: Westeriks Werkelijkheid. De wereld van Co Westerik, in 2014 verschenen t.g.v. de 90ste verjaardag van Co Westerik. Vandaag, 2 maart 2017, werd hij 93 jaar.


De Bordeaux-dog joeg op groot wild, zelfs op beren. Hij bewaakte huis en hof. Hij werd ingezet als legerhond omdat hij niet alleen sterk en gespierd is, maar ook moedig. Hij moest zien te overleven in georganiseerde hondengevechten tegen tijgers, stieren en opnieuw tegen beren.

Toen de hond domesticeerde tot huisdier, stierf de Bordeaux-dog bijna uit. Maar hij kwam terug. Als een goede kameraad, zeer gehecht aan zijn baas, aanhankelijk, trouw, kalm, evenwichtig, onverstoorbaar en bijzonder lief tegen kinderen.

Pierre (2010)

Co Westerik had er vijf. Maar nu is er al een tijdje geen Bordeaux-dog meer. Nou ja, zoon Willem kocht een pup, die is inmiddels groot en die heeft hij graag te logeren. Maar zelf wil hij niet meer: "Ik houd zoveel van zo'n beest, maar ik verdraag het niet langer meer om op een dag wéér afscheid te moeten nemen", zegt hij en kijkt vertederd naar Fred, Freddy...
 



Freddy in Frankrijk (2013)


Hij gaf ze de namen: Bor, Castor, Chien, Muffit en Pierre. Ze staan allemaal nog in zijn mensenkop gegriefd. Zoals hij bestond in hun hondenhoofd.
 

Chien (2003). Ook hieronder:


Muffit was pas vier toen hij stierf. De hond lag tegen hem aan, maar, al was hij doodziek: hij kwam opeens overeind en wankelde een paar meter van zijn baas vandaan en ging daar iiggen. De schilder liep naar hem toe en wilde hem toedekken en strelen en troosten. Maar het voelde alsof de hond hem van zich wegduwde. Alsof het dier tegen hem wilde zeggen dat hij dit zelf moest doen, zonder de hulp van zijn dierbaarste mens op aarde. Co Westerik zal nooit vergeten hoe zeer hem dat aangreep. En nog steeds. Het dier stierf en hij stond er machteloos bij.



Muffit I.M. (1990). Ook hieronder:

 


Niet alle thema's van Co Westerik lenen zich voor schilderijen èn tekeningen. Maar de meest emotionele - rond ziekte, afscheid en dood - doen dat wel.

Afscheid van het huisdier. In onderstaand werk - een schilderij en een tekening vallen ze helemaal samen: man en dier, hondenkop en mensenhoofd... Zie die ogen, die blikken... Zie die hand, dat rechteroor, die rechterschouders...

Bor I.M. (1986). Olieverf en tempera op doek (87,5 x 93 cm)
Collectie Stedelijk Museum, Amsterdam
[Zie Gedicht Gedacht voor het gedicht van Rugter Kopland]

Hieronder:
Hondenhoofd (2010). Pen en penseel (11,7 x 12,2 cm)
Collectie Frank Verhallen, Rosmalen

Voor de tekeningen van Chien en Muffit putte ik uit het privéarchief van Co Westerik. De foto van Fred komt uit mijn privéarchief en is genomen tijdens een privébezoek, zomer 2013, aan Co & Fenna Westerik in Frankrijk. 

Archief 2017