Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 9 - Klein klein leven (4)

dinsdag 28 februari 2017

Wekenlang gaf ik in mijn rubriek Gedicht Gedacht haast dagelijks af op Ilja Leonard Pfeijffer, die de poëzie een slechte dienst bewees met zijn bloemlezing De Nederlandse poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten (Uitgeverij Bert Bakker, 2016). Maar Pfeijffer is, naast bloemlezer, ook dichter, toneelauteur en... romancier. Zoals van La Superba en van het zojuist verschenen Peachez, een romance. De kritiek op zijn bloemlezing vormde uiteraard geen enkel bezwaar om aan deze roman te beginnen en die in een paar dagen te lezen. 

Wat een prachtig boek. Een oudere man die zijn leven op orde heeft, richt zich ten gronde als gevolg van de berekenende verleiding door een jonge vrouw. Pas als er geen terugweg meer mogelijk is, krijgt hij het door. Net het echte leven.
Een half jaar lang heb ik nauwelijks boeken kunnen lezen en romans rond dit thema zou ik een maand geleden nog, als te confronterend, hebben weggelegd. En nu lees ik weer zoals ik altijd las en bericht daarna De Liefste en andere boekenlezers - jaja, die bestaan nog - over het proeven en smaken van wéér een prachtuitgave.

Het moyenne van één roman per week komt weer in de zicht, terwijl ik intussen natuurlijk voortdurend poëzie lees ten behoeve van het dagelijke vers voor Gedicht Gedacht. En zo hervindt de literatuur zich in mijn leven en vind ik mijn plaats terug in de literatuur. Niet alleen als lezer, maar ook als schrijver. Er staan mooie plannen op stapel. Daarover binnenkort hier meer.
 



 

Archief 2017