Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 7 - Klein klein leven (3)

woensdag 15 februari 2017

In het grote interview van twee dagen geleden, maandag 13 februari, haalt de journalist twee personen door elkaar: de hoofdpersoon van de roman en de schrijver van dat boek. Met als gevolg dat de laatste - ik dus - behoorlijk is aangesproken (en anders: wordt aangekeken) op het rauwe, heftige dat zich afspeelt in zijn boek rondom de eerste. Kun je mij nog volgen, beste lezer?

De Vijftiger zou nog in zijn pen geklommen zijn om deze interviewersbeginnersfout af te straffen; de Zestiger - vandaag werd ik 61 jaar - ziet en hoort het gelatener aan. De Liefste zegt dat het geschetste echt niet goed is voor het beeld dat de buitenwereld van mij moeten hebben of krijgen. Ik denk alleen maar: ach, het waait wel over en... geen tijd te verliezen.

Geen tijd te verliezen, want ik moet en wil nog zoveel. Geen tijd te verliezen, dacht ook De Liefste met haar verjaarscadeau en dat natuurlijk op haar eigenzinnige manier. Zij schonk mij een kleinood dat letterlijk mijn stappen telt, mijn slaap meet et cetera. Het blijkt meteen een cadeau met grote gevolgen, want ik wil de stappen van de vorige dag overtreffen en de diepe slaap van vannacht moet toch beter zijn dan die van gister... Kortom: ik ben opeens in concurrentie met... mezelf.

Gisteravond aten wij, ter gelegenheid van die 61ste verjaardag, in de Bossche binnenstad. Omdat het Valentijnsdag was, adviseerde De Liefste wel te reserveren. Alle beoogde restaurants - Fabuleux, Noble, Sense, Lux... - waren echter al vol. Daarom toch maar naar een plek waarvan ik eerder zei er nooit meer heen te gaan. In dat restaurant namelijk adviseerde de gastheer, de laatste keer dat ik er kwam, mijn gast en mij om niet van de kaart te kiezen, maar de twee heerlijke stukjes vlees te nemen die hij toevallig nog had liggen. Pas bij het afrekenen bleek dat hij als prijs daarvoor het driedubbele rekende! Dat had hij er niet bij verteld en dat vonden wij een rare streek.

Een paar jaar later geef je het dus toch nog een kans, maar bij binnentreden weet je al dat dat een verkeerde beslissing is. Dezelfde arrogante gastheer, die niet de moeite neemt jassen aan te nemen, die vergeet dat je water hebt besteld, die de Middle of the road-muziek waar hij van houdt veel te hard heeft staan, die er na afloop niet is om De Liefste haar jas te helpen vinden, die... Ach, laat ook maar. We hebben ons hoofdgerecht gegeten en zijn halsoverkop vertrokken. Hier komen wij dus nooit meer.

Vanavond aten wij in Rosmalen. Daar zit, sinds het vertrek (al lang geleden) van Heerenbeek en (korter terug) La Gondola, niets goeds meer, behalve De Heere Sewentien (op Valentijnsavond ook vol) en (om te lunchen en af te halen) het geweldige Delissimo. En het restaurant waarvoor wij, zoals al vaker, kozen. We aten er heerlijk en zeiden na afloop: zo spoelen we tenminste de onsmakelijke avond van gisteren weg.

O ja, dat goede Rosmalense restaurant is Villa Fleurie. En het Bossche restaurant waar je niet moet willen komen: Le Bateau

 

Archief 2017