Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 6 - Keurcabaret

dinsdag 07 februari 2017

Een paar weken geleden had ik het hier over een merkwaardige Volkskrant-kritiek, maar die is nog niets vergeleken met wat het Parool vanmiddag publiceert over Youp van 't Hek.
Volgens de recensent is Van 't Heks voorstelling Licht in elk geval minder ondermaats dan voorganger Wigwam. Nou, da's dan mooi meegenomen, al wist ik niet dat dat zo'n beroerde voorstelling was. Maar voor de rest... Licht bevat ook geen "nieuwe Youp-klassiekers", al beweert hij even verder dat het Huurauto-verhaal behoort tot "zijn grappigste scènes in tijden". Toch een "nieuwe Youp-klassieker" dus.

De recensent weet aanvankelijk niet goed wat hij moet vinden (en schrijven) en dus verklapt hij al in zijn eerste kolom het halve voorstellingsverhaal. Lekker voor wie er nog voor het eerst heen gaat en zich wil laten verrassen. Maar uiteindelijk volgt er dan toch een visie: de cabaretier "leunt zwaar op de trucjes die hij zich de afgelopen decennia eigen maakte". Kritiek die van toepassing is op iedere kunstenaar - schrijver, beeldend kunstenaar, theatermaker... - die al een tijdje meedraait, denk ik dan. Maar is je persoonlijke stijl, die eigenheid, een trucje of een gegeven, zeg zelfs maar verdienste? Kritiek ook die je nooit hoort op de vakspecialist in de middenstand: "Ik neem een andere kapper of lijstenmaker, want zij leunen zwaar op de trucjes die zij zich eigen maakten..." Nee, zulke kwaliteiten zijn juist de reden waarom je voor hen kiest - en voor de keurslager en dus ook voor de keurcabaretier.

Maar hij is nog niet klaar: "Jammer ook dat hij de actualiteit grotendeels links laat liggen - met een (vast onbedoelde) woordspeling op links - al "is het uiteraard zijn goed recht om de voorstellingen te maken die hij wil maken".
Godzijdank, de recensent geeft de cabaretier zijn zegen: hij mag de voorstellingen "maken die hij wil maken". Geen verbod dus; hij mag Licht gewoon blijven spelen! Wat een opluchting! Want dan gaat het dus door: de maand Carré, die woensdagavond start. Pfff...

Archief 2017