Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) verandert 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 9 uur.

Week 4 - Cabariènne

vrijdag 27 januari 2017

Ja, ook een paard is een grazer en staat op vier benen, maar een paard is geen koe. Daaraan moest ik denken toen ik vandaag op de recensiepagina van de Volkskrant de nieuwe voorstelling van Tineke Schouten besproken zag. Genre: Cabaret. Kijk, daar gaat het meteen al mis, want de recensent past op haar de criteria toe van een genre dat zij niet beoefent. Tineke Schouten is geen cabaretière, maar een comedienne. Je kunt een hond afrekenen op het feit dat hij niet miauwt (ster eraf), niet spint (nog een ster eraf) en niet op de bak gaat (derde ster eraf), maar een hond is nu eenmaal geen kat. Meegeteld? Slechts twee van de vijf sterren over.

"Opnieuw schreef ze al haar materiaal zelf: is het heel gek dat de inspiratie dan een keertje op is?" Weer een vergelijking met de cabaretier, die in het theater zijn persoonlijkheid tot inzet van zijn programma maakt. Maar ik heb nog nooit gelezen dat een voorstelling van een cabaretier minder is omdat hij zijn materiaal zelf schrijft.
"Haar trouwe publiek zal nog steeds genieten van Schoutens charisma en komische timing..." En dan volgt er een maar waar een punt had moeten staan. Ja, dat is precies wat Tineke Schouten wil: dat haar trouwe publiek geniet; anders dan de cabaretier, die (ook) iets wil overbrengen. 

Toen ik, in de jaren negentig, theaterrecensent was van Trouw, ging ik één keer naar de André van Duin-Revue. Ik kwam naast Henk van Gelder te zitten, nog altijd de recensent van NRC-Handelsblad. Hij zei, vlak voor de voorstelling: "De fout die jij nu kunt maken, is dat je naar Van Duin kijkt zoals je naar cabaret kijkt. Dan heb je een vervelende avond. Ik raad je aan: let deze keer vooral op het plezier van de mensen om je heen." Ook aan die wijze les moest ik vandaag denken.

 

Archief 2017