Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 4 - Uit de tijd

maandag 23 januari 2017

Dit was het weekeinde van LEVEN. De Liefste was hier en dat gebeurt gelukkig vaak: dat wij samen zijn. Maar nu was zij er met de haren en de honden. Voor het eerst allemaal samen en met dat geluk prijs iik mij rijk. 
Ik was er nog van aan het nagenieten toen ik het bericht kreeg dat Karin de Bok (1961-2017) en Adèle Bloemendaal (1933-2017) zijn overleden en daardoor werd het ook nog het weekeinde van DOOD.

In april liet Karin de Bok, hoofdredacteur van de VPRO, in een persbericht weten dat Wim Brands "sinds enige tijd met een depressie kampte die hem totaal onverwachts naar een zelfgekozen einde dreef". Ik weet zeker dat zij zich op dat moment niet kon voorstellen dat zijzelf nog geen jaar later diezelfde keuze zou maken, net zoals ik nooit van m'n leven de rand van het ravijn verwachtte te zien. Tot die er wèl was. Maar ik had het voorrecht dat iemand mij bij de hand nam, waardoor ik dit stuk kan beginnen met het feit dat ik het LEVEN vier.

Het overlijden van Adèle Bloemendaal (1933-2017) is niet onverwachts. Nadat zij in 1999 haar eerste hersenbloeding kreeg, bleef zij kwakkelen met haar gezondheid en de laatste jaren van haar leven bracht zij door in een Amsterdams verzorgingshuis. 
Dat haar dood, zaterdag, toch zo'n indruk op mij maakte, was omdat ik moest terugdenken aan haar solocarrière, waarmee zij in de jaren tachtig en negentig zo'n verpletterende indruk op mij maakte.

Haar cabaretcarrière begint al in de jaren vijftig, maar pas als haar enig kind op eigen benen staat - hij is de huidige acteur John Jones -, kiest zij weer echt voor het theater. Dat doet zij met een reeks indrukwekkende cabaretsolo's, te beginnen met Adèles keus (1982). De beste liedteksten en conferences: bestaand en nieuwgeschreven repertoire van Jan Boerstoel (en hier), Hans Dorrestijn, Willem Wilmink en hier) en anderen, die allemaal concluderen dat niemand zo goed met hun tekstmateriaal uit de voeten kan als zij.

Adèle Bloemendaal was een moeilijk mens. Als zij geen zin heeft om een tournee te vervolgen, zoals haar theatershow met Gerard Cox & Frans Halsema, verzint zij dat zij zwanger is. En later zegt zij regelmatig voorstellingen af omdat zij het niet volhoudt honderd avonden hetzelfde programma te spelen. Haar vaste componist en pianist Martin van Dijk verzuchtte eens dat hij niemand kent die zo onbetrouwbaar was in het nakomen van afspraken als zij. Maar hij verdedigde haar door te zeggen dat zij nu eenmaal zo graag leeft in "gestolen tijd". 

Martin van Dijk stierf vorig jaar. En Adèle leeft sinds dit weekeinde ook niet meer. Geen "gestolen tijd" meer, maar uit de tijd gestolen. 


Archief 2017