Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 48 - Zoals een pauw zijn staart vertoont

vrijdag 02 december 2016

Met de start van de rubriek Gedicht Gedacht lijkt dit logboek zijn functie aan het verliezen te zijn. Dat is niet zo, maar het is een feit dat ik de laatste weken (haast) dagelijks een gedicht publiceer en op deze plaats nog maar nauwelijks iets noteer. Dat is omdat ik zoek naar een nieuwe vorm en die staat mij nog niet helder voor ogen. In elk geval moet het minder over mijn en ons privéleven gaan en meer gericht zijn op wat mij raakt, bijvoorbeeld in het theater of in de beeldende kunst of in de stad, het land, de wereld... 

Momenteel lees ik het zojuist bij Nijgh & Van Ditmar verschenen boek Voorwaarts leven, achterwaarts begrijpen van Jacques Klöters, die daarvoor een selectie maakte uit de ongeveer duizend stukjes die hij op Facebook plaatste. Op de achterflap staat:
Jacques Klöters vertoont zijn gedachten en herinneringen zoals een pauw zijn staart vertoont. Niet uit ijdelheid, maar uit de behoefte iets moois te laten zien.

Dat is nou precies de kern.    

Archief 2016