Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 3 - Gelukszoeker

zondag 17 januari 2016

Geluksvinder

Woensdagmiddag reden wij naar het Vlaamse stadje Herentals om cabaretier Jan Jaap van der Wal ’s avonds voor de tweede keer te zien optreden met de voorstelling die hij maakte in het kader van zijn project De Nieuwe Belg
Als huiscomedian van de Vlaamse televisietalkshow Café Corsari keek Van der Wal dit voorjaar wekelijks door zijn Nederlandse ogen naar de Vlaamse samenleving, die hij steeds beter ging begrijpen. Hij besloot vervolgens om dit najaar voor vier maanden naar Antwerpen te verhuizen om deel uit te maken van de Belgische gemeenschap en van binnenuit een theaterprogramma te schrijven, waarmee hij in november en december alleen maar te zien zou zijn in de Vlaamse theaters.

Een gelukszoeker noemt hij zichzelf aan het einde van zijn voorstelling, wanneer hij het uitvoerig heeft gehad over het vluchtelingenbeleid, dat gaandeweg zijn tournee een steeds gevoeliger onderwerp is gebleken. Een gelukszoeker, want ook hij ging immers over de grens, terwijl hij niet weg hoefde uit eigen land. Hij liep geen gevaar, leed geen honger; wel had hij idealen en die wilde hij verwezenlijken.
Dat is een mooi slot van een show waarin hij, als nuchtere Nederlander vol voorafse vooroordelen, de Vlaamse taal, politiek, problemen, kenmerken en gewoontes et cetera met zoveel respect tegemoet treedt, dat mijn grote bewondering voor hem alleen nog verder is toegenomen. Dat geldt ongetwijfeld ook voor de Vlaming, want die rekende op cynisme en hoon, maar werd verrast door zijn vrolijk milde toon en grote betrokkenheid.

In eigen land experimenteerde Jan Jaap de afgelopen jaren met nieuwe cabaretvormen, zoals met het opnemen van filmpjes voor zijn website Panache en met een last-minute-clubtour onder de titel Dystopia. Daarmee heeft hij afstand genomen van het platgetreden theaterpad, waarbij je een jaar van tevoren een titel moet hebben voor de seizoensbrochures van de theaters, zodat die in de voorverkoop al zoveel mogelijk toegangskaarten kunnen slijten.
De aanpak van deze Vlaamse tour is net zo’n uitprobeersel en in eigen land wist bijna niemand ervan. Het is dan ook geen publiciteitsstunt, maar het oprecht streven naar nieuwe mogelijkheden door een gelukszoeker in de allerbeste betekenis van het woord.

De eerste keer zag ik hem spelen in Aalst, begin november. Uitverkocht, zoals overal deze tournee. En eigenlijk was er ook al een tweede keer, want eind november was de eerste editie van Jan Jaap presenteert…, een Clubprogramma dat hij op mijn verzoek drie keer samenstelt voor de Verkadefabriek. Daarvoor bracht De Nieuwe Belg Vlaamse comedians en een Vlaamse band mee naar Den Bosch en zelf speelde hij een gedeelte uit zijn voorstelling.
Dat ik de gelegenheid had deze week nogmaals te gaan kijken naar een inmiddels uitgespeeld programma, is te danken aan het feit dat hij noodgedwongen moest besluiten de Herentalse voorstelling van eind november over het jaar heen te tillen. Nou ja, te danken…
Hij was daar wel 27 november 2015 en hij nam er het openingsapplaus in ontvangst. Maar al na drie minuten realiseerde hij zich die avond niet De Nieuwe Belg te zijn, maar de verdrietige zoon van een ernstig zieke vader. Het bericht kreeg hij eerder die dag. Hij laste nog een pauze in, maar… de ongeluksvinder kon zich niet hernemen als gelukszoeker, trok zijn jas aan en vertrok deemoedig. “Ik kom echt terug”, zei hij nog en daarvoor kreeg hij een groot applaus toen hij via de foyer het theater verliet.

En hij kwam terug, want een cabaretier, een woord… Dat de pauze een beetje lang had geduurd, grapje hij. En verder geen woord erover. Dat bewaarde hij voor onze ontmoeting na afloop. Nee, met zijn vader komt het niet meer goed. En met hemzelf? Hij verhuist naar Antwerpen. Nee, niet om Amsterdam op te geven, maar om voortaan zowel Nederlander als Vlaming te kunnen zijn, als theatermaker en… als mens.

Archief 2016