Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 39 - Jij

zaterdag 01 oktober 2016

Niet zeuren, maar kleuren!
Dat is het motto dat vanaf vandaag geldt.

Rond 1 juli stond ik werkelijk aan de rand van het ravijn en het is een wonder dat ik er nog ben. Inmiddels zijn we precies een kwartaal verder, want het is vandaag 1 oktober. Bij die symboliek sta ik graag even stil.

Met het huis ontsmet en opnieuw ingericht, met deze nieuwe website, met nieuwe galerieborden in de maak en met hernomen geloof in mijn werk en mijzelf en... de liefde.

Kleuren, niet zeuren!
Het verleden ligt achter mij en veel jaren daarvan koester ik, maar niet de laatste acht, want die waren destructief.

Als gezegd: ze leidden mij naar de rand van het ravijn, de poort van de hel. Vrienden, buren en de beste mental coach die ik mij kon wensen, namen mij net op tijd aan de hand en gaven mij richting en het vertrouwen dat er wèl toekomst is.

En toen kwam jij.
En toen kwam er naast inzicht ook uitzicht.

Drie maanden na die diepste val.
Wij zitten buiten en kijken elkaar aan.

Jij: "Het is nu één jaar geleden dat mijn leven totaal ontspoorde."
Ik: "Het is pas drie maanden geleden dat ik mijn leven te waardeloos vond om voort te zetten."

Vandaag is het 1 oktober en het verleden klaagt achter mijn rug over te weinig aandacht nu de toekomst zo oogverblindend lonkt.

Archief 2016