Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

------

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de 
inhoudsopgaven van 2024-1 (A t/m K) en 2024-2 (L t/m Z), 2023-1 (A t/m K) en 2023-2 (L t/m Z), 
2022-1 (A t/m K), 2022-2 (L t/m Z) 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 
(A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 0 - 1-2. Robert Long: Thorbeckeplein

maandag 01 januari 2024

Kijk en luister hier.


‘k Heb je ontmoet op het Thorbeckeplein 
Je wachtte op iets blijkbaar, stond er voor niets blijkbaar 
Je leek zo ontroostbaar en eenzaam te zijn 
We keken en wachtten wat, praatten en lachten wat 
Toen ik je vroeg: ‘Ga je mee?’, zei je ‘Fijn’ 
en miste je laatste trein 

Na het ontbijt zei je, ‘’k Ga nu dan maar
't was heel erg fijn bij jou, dag, en ik bel je gauw’ 
Uren nog rook ik de geur van je haar 
Ik lachte en floot die dag, god, ik genoot die dag 
‘k Voelde me beter dan sedert een jaar 
totdat ik je zag… met haar

Ik zag jullie vaker, een vrouw met d'r vent 
Eerst me zo warm gevoeld, nu me zo arm gevoeld 
Ook je adres was me toen niet bekend 
Eensklaps daar belde je, huilend vertelde je 
dat je soms vreselijk moedeloos bent 
en dat je daar nooit aan went 

Zo gaan we door en ik wen er maar an 
Maanden verstom je weer, plotseling kom je weer 
Meestal alleen als je niet verder kan 
Dan streel en omarm ik je, troost en verwarm ik je 
Kun je ‘t leven dan 's morgens weer an 
dan ga je weer terug… naar je vrouw. 

1977


Zijn liederen kwamen in deze rubriek pas drie keer aan bod: Flink zijn, Jos en Toen hij zei: ‘Schat’. Zaterdag jl., 30 december, was ik te gast in De Taalstaat van Frits Spits om over de dichter-zanger te praten die vijftig jaar geleden het Nederlandse cabaret verraste met zijn album Vroeger of later. In 2024 staan we ook stil bij het leven en werk van Robert Long (pseudoniem van Bob Leverman, 1943-2006) in de zesde aflevering van het Luistercafé in Theater aan de Noordkade in Veghel. Goede redenen om het nieuwe jaar in deze rubriek te starten met zijn oeuvre.

In Thorbeckeplein weet je na het tweede couplet al dat de minnaar van de zanger met een vrouw is, want ik zag je… met haar en het derde couplet begint met: ik zag jullie vaker, een vrouw met d’r vent. Toch stuurt hij in de laatste strofe met de rijmwoorden an (2x) en kan aan op man, maar natuurlijk volgt: dan ga je weer terug… naar je vrouw.

In Blij dat het zo is gegaan stuurt Long aan op een hereniging, want de zanger zingt wel dat hij blij is dat het zo is gegaan, maar zodra hij de ex-vriend ontmoet en die hem omhelst, weet hij: ik voel weer hetzelfde, godverdomme, net als toen. Ik weet opeens: ik wil de hele boel weer overdoen. Het loopt anders…


Kijk en luister hier.

Hier moet je ergens wonen 
Een splinternieuw stadsdeel van steen en metaal 
Plastic geluk op ‘n heel grote schaal 
En de bomen nog klein, het gras nog wat kaal 
Maar dat komt wel 

Hier moet je ergens wonen 
Het tocht hier een beetje, de hele wijk tocht 
En jij hebt dus hier maar je toevlucht gezocht 
toen het van de bank en de woningbouw mocht  
Ja, je moest wel  

En ik ben blij dat het zo is gegaan 
Achteraf ben ik blij. Mijn hele bestaan
is weer rustig en vrij. Geen dag gaat voorbij
of ik ben me bewust van de mazzel dat jij
net op tijd bij me weg bent gegaan

Ik woon nog steeds waar ik woonde
De deur klemt nog altijd, nog steeds niet gemaakt
Net als de trap die zo vreselijk kraakt
en de gele gordijntjes die jij hebt gehaakt
voor je wegging

Dus hier moet je ergens wonen
Ik zie je naam bij de postbox, een keurige flat
En ik kom eens kijken hoe jij je hier redt
en of je me al uit je hoofd hebt gezet
sinds je weg bent

Ik ben blij dat het zo is gegaan 
Achteraf ben ik blij en ik voel me voldaan 
want ik heb vrienden genoeg voor in bed of de kroeg  
En als je ‘t mij nou eens recht op de man af vroeg  
dan ben ik blij dat het zo is gegaan  

Ik weet precies hoe het gaan zal  
Je zegt dat je spijt hebt, je snikt in je stoel  
En ik blijf daar staan en behandel je koel 
en vertel je hoe goed en hoe vrij ik me voel 
En dat blijft zo  

Ik loop dus naar de vijfde, want de lift is zeker stuk 
Mijn hart klopt als een gek, nou ja het is een hele ruk
Ik bel, de deur gaat open, verdomd en daar sta jij  
Je zegt: ‘Hallo kom binnen’ en dan omhels je mij  
En ik voel weer hetzelfde, godverdomme, net als toen 
Ik weet opeens: ik wil de hele boel weer overdoen 
‘k Zie ons al weer liggen in ons eigen oude bed 
Je bent van mij, ik neem je mee, weg uit die klereflat 
Jij zegt: ‘Wil je wat drinken? Koffie of een glaasje wijn?
Het meeste is al ingepakt, dit is mijn vriend Jan Hein  
We zijn net aan het verhuizen, ook toevallig dat jij kwam 
We hebben pas een huis gekocht, heel mooi, in Spaarndam’ 

Dus jij bent ook blij dat het zo is gegaan…

1985

Archief 2024