Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

------

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 35 - 106. Jurrian van Dongen: Ze zeggen...

zondag 28 augustus 2022

Ze zeggen dat ze Nero nog gevoed heeft

Ze zeggen dat ze Nero nog gevoed heeft 
Dat ze Napoleon z'n broodjes heeft gesmeerd 
De Beauvoir en Signoret
Ze bracht ze allebei naar bed 
Ze heeft Euripides het abc geleerd 

Zoveel baby's als er door haar zijn gewassen 
Zoveel stervenden heeft zij voor 't laatst gehoord 
Wie verlamd was of melaats
Vond bij haar altijd een plaats  
Een beetje schaduw of een verwarmend woord 

Verdwaalden heeft ze teruggeleid
Naar een huis van rust en veiligheid 
En steeds wanneer ergens haar taak was volbracht 
Dan nam ze haar spulletjes en ging ze zacht 
Als een dief in de nacht
Naar een andere tijd 

Ze liep voorop in de Franse revolutie 
Om bemoedigend te spreken waar ze kon 
En in wereldoorlog II 
Bracht ze elke middag thee 
Aan de soldaten van het vijfde bataljon 

Dat de meesten haar vergaten op te merken 
Of hun dankbaarheid niet toonden, deed haar niets 
Onuitputtelijk als wat
Deelt ze met iedereen de schat 
Uit haar schortzak of het mandje op haar fiets 

Tot elke dienst en daad bereid
Zo onvoorwaardelijk toegewijd 
En zijn de troost en het voedsel verstrekt 
Dan pakt ze haar spulletjes en ze vertrekt 
Naar een andere plek 
En een andere tijd 

Op een goeie dag kwam ze m‘n vader tegen 
En ze zag dadelijk hoe nodig ze hier was 
Vanaf dat moment is zij
De warme douche voor hem en mij 
Moeder Theresa in een badstof ochtendjas 

De poëzie die ooit haar daden sierde 
Lijkt misschien minder, maar soms schiet ik vol 
Als ze iets opraapt van de grond
Of ze praat tegen de hond 
Of langdurig worstelt met een keukenrol 

O moeder, mama, majesteit
O bron van mijn geborgenheid 
En is straks na jaren uw werk hier gedaan 
Dan trekt u uw zondagse lakschoenen aan 
Dan pakt u uw fietstas en zal u weer gaan 
Naar een ander bestaan
En een andere tijd

1995


Vervolg van gisteren.

Met Dat weet je toch en Hallelujah, amen de vroegste tekst die Jurrian van Dongen, toen nog student aan de Kleinkunstacademie, schreef. Vertolkt door Jenny Arean, maar ook door hemzelf. Kijk en beluister hier.

Wordt vervolgd.

Archief 2022