Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

------

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 35 - 108. Jurrian van Dongen: Ziekenhuis

dinsdag 30 augustus 2022

[Kijk en beluister hier.]


Oké, je hebt een kamer met balkon
Dus je kan veel naar buiten kijken
De kleuren en de gangen doen hun best
Niet op een ziekenhuis te lijken

Een eigen hangplek met de nieuwste games
Al lig je hier niet voor je plezier
Als je toch zo ziek moet zijn
Dan maar hier

Oké, je noemt het zelf een soort hotel
En alle dokters maken grapjes
Het eten vind je lekkerder dan thuis
Al neem je soms maar kleine hapjes

Oké, je moeder en ik, we zijn er vaak
En altijd vriendjes om je heen
Maar steeds dat laatste stukje
Moet je alleen

En het hoort niet
Het hoort gewoon niet
Jij hoort hier niet te liggen
Ik hoor hier niet zo dom te staan
Met m’n halfzachte beloftes
Van beter worden
En dan weer naar huis toe gaan

Soms denk ik: konden we maar ruilen
Maar ik had dit niet
Zo goed als jij gedaan

‘Oké,’ zeg je, echt pap, het is oké
Het komt allemaal in orde’
Je bent op weg om voor de tienduizendste keer
Behandeld te gaan worden

Knijp jij nou in mijn hand, knijp ik de jouwe
Of knijpen we een beetje allebei?
Je zegt: ‘Tot straks’, gaat in je bed de deur door

Zo sterk

Dat heb je niet van mij

2021


Een paar dagen geleden verwees ik al naar eerdere bijdragen van Jurrian van Dongen in deze rubriek: Dat weet je toch, Gewoon opnieuw, Laat me toe en De mooie dingen. Ook Beloof het me kwam al eens voorbij. 

Ik verwees ook naar de Annie M.G. Schmidt-prijs, die hij twee keer (in 1997 en 2019) kreeg toegekend. Voor twee andere teksten kreeg hij een andere belangrijke prijs voor liedauteurs: de Willem Wilmink-prijs. In 2021 de publieksprijs voor bovenstaande tekst; dit jaar de juryprijs voor Give me some skin – een lied over onze ‘huidhonger’ tijdens Corona. Zie hier de uitvoering door (opnieuw) Maarten Heijmans, Jesse Mensah en Rop Verheijen. 

Dat er een bundel zou komen met de liedteksten van Jurrian van Dongen, vond ik een prettig vooruitzicht. Eindelijk had ik dan de teksten bij de hand die hij schreef voor de grote zangers uit het theatervak, onder wie Jenny Arean, Karin Bloemen, Richard Groenendijk, Alex Klaassen, Simone Kleinsma, Paul de Leeuw en Wende Snijders. Maar van de honderd teksten zijn er maar liefst 58 afkomstig uit de jeugdtelevisieserie Het Klokhuis en daarvan kende ik er niet een! Ook Ziekenhuis niet. Wat een verrassing!

Wordt vervolgd.

Archief 2022