Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 27 - 68. Ramsey Nasr: Voor Remco

vrijdag 08 juli 2022

er wordt te veel verwacht van poëzie
belangwekkende zaken en gevoelens, revolutie
onder andere dat en liefst nog meer
maar een goed gedicht hoeft niet zo veel
althans niet zichtbaar, doet weinig meer 
dan een beeld dat in je klaarlag opwinden
een minieme gedachte die er al zat
(zo dacht je) en je dacht dat het gedicht
als vanzelf begon te spinnen
vertrouwd als een hiëroglyfische kat
van een goed gedicht zegt men vaak achteraf
dat het is of het er altijd al was
het leeft door de maker onaangetast 
stoot vroeg of laat die maker af 
als 120 liter limonade
alleen papier heeft lange adem
alleen letterlimonade leeft
ik zag het allerlaatste lichaam 
leeg, zag de aller-allerlaatste
overgeheveld worden in zijn kameraden 
in lucebert, schierbeek, claus, pernath
kousbroek, komrij, kouwenaar
zonder bril of sigaret kwamen hun lijven
in jou razen, een zich zacht 
verzamelen in de allerlaatste
nu wordt poëzie pas echt een daad 
nu zonder remco, zonder meer
nooit meer je kikkerbrede glimlach 
terwijl je beide ogen samenknijpt
kalmpjes, allesbegrijpend
een gesprek op zich, nooit meer
op je vaste plaats in de vertragende erker 
geliefde kajuit van as en wijn 
van laat zonlicht en deborah
het is de aarde die je mouw loslaat
maar wees gerust – alles bestaat
alles naait en alles zuipt nog
als tevoren, maak je geen zorgen 
je oorlog is er nog, je gemompel
staat gebeiteld, ook het briefje
van 25 gulden dat je ooit vond
door het voor ons op te schrijven
we bezitten een tombe
vol levende, zomerse woorden
zonder je stem, maar even verlegen
even schitterend onwisbaar als de gestalte 
van het meisje eens bij de tramhalte
alles draait nu op eigen kracht 
alles doet het, broze reus – dus dag
campert is af, rond en compleet 
zonder bloed en zonder maker
maar hij leeft 

2022


Twee prachtige odes, vandaag in de NRC, van voormalige Dichters des Vaderlands aan Remco Campert. Het bovenstaande van Ramsey Nasr; het onderstaande van Ester Naomi Perquin. Zij refereert niet alleen aan Camperts taal, maar ook aan zijn vorm, via de opbouw van regels en het ritme.
Saluut aan Remco Campert is de overkoepelde titel en saluten zijn het.


Buiging 

De dichter is dood. Daar gaat een stoet van woorden, 
traag, langs water, langs oeverriet. Daar klapwieken
boeken op, maken een kleine glijvlucht
rond de torens van de stad. 
De dichter is dood. Daar klinkt jazz, niet eens te baldadig, 
niet eens te bedrukt. Men komt de huizen uit met 
nagebleven credo’s, met gebroken, overtreden,
prachtig opgelapte regels voor geluk. 
De dichter is dood. De beminde, slechtste ruziemaker, 
de luisteraar, minnaar, de vader. Hij dronk en 
verdween, keerde om en had lief. 
In de verte stroomt een rivier van de zee naar de bergen
en zwijgt poëzie. In een waas van weemoed zijn we
zoveel levens verder, zoveel levens groot. 
Daar gaat een schitterende stoet van woorden.
De dierbare dichter is dood.


Archief 2022