Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

------

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2022-1 (A t/m K), 2022-2 (L t/m Z) 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 26 - 62. Emma van Hooff: of ik even...

zaterdag 02 juli 2022

of ik even op dat kruisje kan gaan staan dat kruisje 
van tape en of ik zodra die man daar zijn hand laat 
zakken wil vertellen wat ik te vertellen heb gewoon 
pfffff blaas ik mijn hele geschiedenis de wereld in
alsof ik een uitgebloeide paardenbloem ben en
mijn geschiedenis het vruchtpluis dat zich wortelen zal
om zichzelf daar te herhalen alsof een heel eentonig 
wijsje dan nog uit je hoofd te krijgen is 

rare tijden sta hier duidelijk op het tweede leven van dit 
kruisje de taperanden laten los dat is niet erg hij werd 
hiervoor vast gebruikt om iets belangrijks bijeen te houden 
de band met je familie bijvoorbeeld en nu mag hij languit 
aangeven waar ik moet gaan staan zodat het studiolicht 
me vinden kan terwijl ik hier een beetje herinneringen 
sta te schieten in de roos van mijn bewustzijn 

2022


Placebomens is het poëziedebuut van Emma van Hooff (1997). Met bovenstaand gedicht opent de bundel en dat staat op zichzelf, dus is geplaatst nog voor de vier afdelingen die erop volgen. Dus reken er maar vast op wat haar hierna te doen staat: een beetje herinneringen […] schieten in de roos van mijn bewustzijn.







Er zijn geen dichters die de eerste afdeling van hun debuut beginnen met hun eigen naam. Emma van Hooff wel:

emma van hooff ziet de angst 
een vlieg op haar vlees
ze denkt dat ze rot
het zoemt het zoemt 
in elke zoem een vlieg
op elke straathoek zoemt iets 
transformeert voor haar ogen
een struik in een ov­incheckpoortje
dat piepend de toegang weigert 
transformeert voor haar ogen
een meisje in een kluizenaar
emma van hooff kan wel tien keer dood
en telkens probeert ze het opnieuw
wenst ze zich buitenproportioneel
groot de stem versterkt zonder galm
ze is geen god ze weet ook niet
hoe ze stukken roomvlaai kan eten
zonder dat de heupen uitdijen
terwijl ze graag wat nieuws wil
een wijdvallende stof dragen
met plooien waarachter zoveel
meer schuilgaat dan alleen plooien
zoveel meer dan alleen doodgaan
en weer terugkomen
emma van hooff ziet de vlieg
waarvan ze dacht dat hij plat was
toch weer de hoek om draaien
wennen wil het niet al die mensen
die haar telkens beterschap wensen
nee het lichaam is geen deur
die je sluiten kunt een kattenluik is het
ze moet eropuit zeggen deskundigen 
gewoon een avondje gek doen
emma van hooff leerde dat duwen
op de wond het bloeden stelpt
nu durft ze haar hand er niet vanaf te halen 
ze is de bleekste mens die je ooit zult zien 
alsof iemand de helderheid van het scherm 
midden in de nacht voluit zet
en je schrikt ervan op zoals zij schrikt
van gezoem bij haar oren gezoem
van de vlieg die ze dood wil meppen 


Wordt vervolgd.

Archief 2022