Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 26 - 60. Jos Brink: Dode dingen

woensdag 29 juni 2022




[Beluister hier.]

Een adressenboekje, een notitieblaadje 
Annie morgen jarig. Achtentwintig maart is 
Annie blijkbaar jarig. Nooit gehoord van Annie 
Een paar sloffen vind je. En een filmsterplaatje 
Zomaar niks, een plaatje. Waarom dat bewaard is 
Weg ermee. Want alles willen houden kan niet 

Het Troskompas en Varopabrood 
Z'n bril, z'n Dentofix, een doosje schroeven 
Wees eerlijk, zou je zelf die rotzooi hoeven 
't Was van je vader, ja, maar die is dood 
Wat is een potlood nog, een schemerlamp 
Wat is een foto van nog voor z'n trouwen 
Nou ja, die hou je dan, je mag toch wel iets houwen 
1921, Pinksterkamp 

En dat adressenboekje, een notitieblaadje 
Het portret van mama in een Hemalijstje 
En naast de laatste post de sleutels van de wagen 
Een stapel foto's, achter in een laatje 
Nooit ‘ns ingeplakt. Hé, wie is dat meisje 
Is dat tante Mary? Moet ik d'r toch eens vragen 

"Hoe gaat het, vader? Heb je weer wat trek 
Je hebt wat tijd nodig om uit te zieken 
We zullen 'n jonge vent van je fabrieken 
Je gaat niet dood. Welnee zeg, ben je gek 
De dokters zijn vandaag wel zo geleerd 
Kom, nou niet huilen, pa, ik ben toch bij je" 
Je vader is een kind dat ligt te schreien 
Mijn God, de rollen zijn wel omgekeerd 

En dat adressenboekje, een notitieblaadje 
Annie morgen jarig, Annie of Trudy of Lize 
't Zijn levens in een leven, namen, namen, namen 
En die sloffen vind je. Sloffen! God, wat haat je 
Zo'n postume schoonmaak. En de directrice 
Zeurde: "Ach meneer, dat doen we morgen samen" 

En het kàn niet samen. Want zo'n afscheid is 
Geen zaak van hem en mij met nog een vreemde 
Je zoekt je weg alleen als een ontheemde 
Je doet het nog ‘ns, de begrafenis 
Je legt zijn hele leven op een rij 
In dode dingen die zijn uitgezworven 
De dingen die met hem zijn mee gestorven 
Gestorven, net zoals het kind in mij

1978


Stuitte vanmiddag op deze foto. De garage van een innig geliefde die er niet meer is. Foto van dode dingen en ik dacht aan dat prachtlied van Jos Brink. Al eerder in deze rubriek opgenomen, veronderstelde ik, maar niet dus. Vanaf nu wel. 

Archief 2022