Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 13 - 38. Mark Boog: Het einde van...

vrijdag 01 april 2022

Het einde van elke oorlog behalve deze

Zoals het gaat: de ene partij
krijgt de overhand, de andere geeft op,
aan de late kant. Het stopt.

Hoewel slachtoffers ontelbaar zijn
worden ze geteld en nageteld.
Wat belangrijk is wordt opgeschreven
en aan kinderen geleerd.
Wat niet wordt opgeschreven
wordt onthouden, maar dat is toch anders.

Soms loopt de frontlijn
dwars door landen, dorpen, gezinnen.
Na een oorlog of ervoor
kan dat verbazing wekken.

Maak een grap, zeg ik.
Doe het zelf, zeg jij.
We lachen.

2022


Gedicht uit Het einde van de poëzie, de tiende bundel van Mark Boog (1970), die ook zes romans schreef. 






Toen de bundel verscheen, was er nog geen sprake van het binnenvallen van Oekraïne door Rusland. Maar omdat dit nu wel actueel is, kies ik voor dit gedicht, afkomstig uit de afdeling Eindes. En voor dit al even toepasselijke gedicht, uit de afdeling Systemen.

Alle leiders van alle landen
van alle werelden
(er zijn een paar werelden)
in één ruimte bij elkaar.

Deur dicht. Er mag verder
niemand in. Nu kijken we
of er iets verandert.

Horen we geanimeerde gesprekken
of het landen van vuisten
op weke kinnen?

Zien we rond de afgesloten ruimte
de velden langzaam groener worden
of verdorren?

Beweegt ineens de kamer
waarin we de leiders weten?

Ja! De ruimte met alle leiders
van alle landen begint te rijden,
is het laadruim van een koelwagen.

De wagen verdwijnt langzaam 
uit het zicht. Er klinkt geschreeuw,
maar dan zingen de vogels alweer,
de schitterende vogels.


Terug naar de afdeling Eindes. Niet voor nog een wereldramp, maar voor de persoonlijke ramp die iedereen in zijn leven wel eens (heeft) mee(ge)maakt:

Het einde van bijvoorbeeld liefde

Je kunt het je voorstellen 
en dat is genoeg. Het verschijnsel,
in zijn midden geboren,
heeft een begin gekregen en een einde.

Langs de deurpost, naast de streepjes
die door groeiende kinderen
omhoog werden geduwd,
verschijnen maatstaven, ijkpunten,
minimumeisen.
Aan de muren verwijtende prenten,
replica’s, van oude meesters.

Weet je nog hoe we in deze zelfde kamer
ditzelfde gesprek voerden?
Een stofweb in de verste hoek ban het plafond
schommelt teder in de tocht,
een wieg, door onzichtbare hand bewogen,
waarin niemand slaapt
en wij.

Archief 2022