Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

De illustratie ROT TOCH OP MET JE POËZIE! is van Gummhah
- het is zijn de Volkskrant-cartoon van 4 maart 2022 -
en die is hier met vriendelijke toestemming van
Gertjan van Leeuwen (= Gummbah) afgedrukt.

------


Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 8 - 16. Ernst Jansz: Een eerste klein verraad

donderdag 24 februari 2022

[Beluister hier.]

mijn slapen worden grijs
het zijn mijn wilde haren
de laatste exemplaren
en een laatste eerbewijs
aan wat er is geweest
en wat er nooit zal komen
aan grote jongensdromen
en kleine nog het meest

ik was nog maar een kind
en had al idealen
ik vond ze in verhalen
die je niet zelf verzint
het ging maar om een ding
lang leven en gelukkig
en niemand was ooit nukkig
als het om de liefde ging

het eerste meisje dat
mij met haar liet vrijen
en hete tranen schreien
omdat zij al dat moois bezat
was nauwelijks veertien jaar
en ik was niet veel ouder
maar zij was mij veel vertrouwder
dat alles bij elkaar

ik gaf haar wat ik had
al was ik onervaren
en nauwelijks te bedaren
heb ik haar liefgehad
en dronken van die wijn
weer aan een vriend verloren
waarna ik heb gezworen
dat het nooit meer zo zou zijn

zoals het altijd gaat
je kunt het ieder vragen
je wordt het hardst geslagen
door een eerste klein verraad

van een ideaal bevrijd
kon ik mijn tranen drogen
maar jaren zijn vervlogen
vol bitterheid en spijt
waarin ik smachtte naar
en mijn verlangen stilde
bij meisjes die wel wilden
voor een lied op mijn gitaar

en na een wilde tijd
vol tedere momenten
ben ik met weinig centen
en zonder centje spijt
verbonden in de echt
als laatste van mijn vrienden
die dit geluk verdienden
zo kwam ik toch terecht

en zit hier op mijn schoot
mijn zoontje van vijf jaren
hij ziet nog geen gevaren
hij is nog lang niet groot
maat ik weet dat vroeg of laat
als jaren zijn verstreken
opnieuw een hart zal breken
bij een eerste klein verraad

want zoals het altijd gaat
je kunt het ieder vragen
je wordt het hardst geslagen
door een eerste klein verraad

1999


Prachtige cd van Ernst Jansz: In tijden van corona. In het begeleidende boekje schrijft hij:
En toen kwam corona. Het verbod op feesten, samen muziek maken, samenkomen. Er mocht wel gemusiceerd worden, maar alleen voor lege zalen. Die optredens konden dan weer live worden uitgezonden. Men noemde ze livestreams. Ik heb er twee gedaan. Op 29 januari 2021 […] in De Voorste Vennen, Drunen, en op 24 april 2021 in Op Hodenpijl, Schipluiden. Daartoe had ik een aantal van mijn meest geliefde liedjes geselecteerd, uiteraard liefdesliedjes en protestsongs, die alle op de een of andere manier, zo vond ik zelf, van toepassing waren op de situatie in Nederland en de wereld anno 2021.






Toen ik de opnames na enige tijd terug hoorde […], precies zoals het was gespeeld, geen overdubs en dat soort dingen, kreeg ik tranen in mijn ogen.
Ja, dit is wellicht het mooiste wat ik ooit heb gedaan…

Ik koos voor Een eerste klein verraad, ook alweer bijna 25 jaar oud. 

Archief 2022