Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 2 - 4. Charlotte Mutsaers: Inktlap...

vrijdag 14 januari 2022

Inktlap als schaamlap het beste

’La honte d’être un homme,
y a-t-il une meilleure
raison d’écrire?’

Adam en Eva
zonder pen of pit
raakten naakt op tilt

Blote vijgenboom
waarvan blad
verspild

2012


Voor het eerst een gedicht van Charlotte Mutsaers (1942) in deze rubriek. Dierenvriend – die zo vaak schreef over haar foxterriërs en ze ook tekende en schilderde – beeldend kunstenaar en schrijver met een geheel eigen stijl. Haar beschouwende stukken zijn scherp en speels, haar proza is poëtisch en haar poëzie is verhalend.






Die poëzie verscheen pas in 2012 in druk. Haar debuut Dooier op drift verscheen ter gelegenheid van haar zeventigste verjaardag. Ik koos voor bovenstaand gedicht, dat haar schrijverschap duidt. Want wat staat er in het Franse citaat, waarvan de schrijver ervan (de Franse filosoof Gilles Deleuze, 1925-1995) niet is genoemd: de vraag of de schaamte mens te zijn de reden is om te schrijven, om te bestaan. Haar antwoord is ongetwijfeld ja, want zonder pen of pit raak je op tilt en blad mag niet verspild. Met andere woorden: leven is schrijven en schrijven is dus haar leven.







Dat credo geldt voor het schrijversechtpaar waarvan zij deel uitmaakt: haar man – aan wie Dooier op drift is opgedragen – is Jan Fontijn (1936), vooral beroemd door zijn grote kennis van en zijn grootse biografische publicaties over auteurs als Carry van Bruggen, Louis Couperus, Frederik van Eeden, Jacob Israël de Haan en Paul Valéry, wiens werk hij ook vertaalde. Een maand geleden verscheen zijn studie naar het werk en leven van Stendhal. Donderdag 6 januari overleed hij, 85 jaar oud. 
Charlotte Mutsaers in haar overlijdensbericht: Jan: meer dan 50 jaar mijn lieve makker, mijn levensgezel, mijn hondgenoot en mijn bontgenoot. 

Om hem te eren, staat haar gedicht hier vandaag. Tot slot een kwatrijn van zijn hand, dat Mutsaers ook opnam in haar droeve bericht:

Als het water begint te koken
en de eieren dansen gaan,
is de grootste angst gebroken:
een nieuwe dag breekt aan.

Archief 2022