Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 29 - 166. Ester Naomi Perquin: Scènes uit...

zondag 18 juli 2021

Scènes uit ons lot

Goed, we knippen straks deze scènes uit ons lot, scheppen 
tussenrampse tijd, snoeien bij wat nu, onbegrensd, over ons 
wordt uitgestort, strooien voer voor psychologen:
zelfs de werkelijkheid is een filmisch complot. 

We beginnen bij het grootste: de wereld, de mensheid, de economie,
beeldscherm dat rimpelt, data die bibbert, huiverende statistiek -
snij geen taartdiagram, breek de cijfers niet open. Vergeet
hoeveel man dood, vergeet hoeveel man ziek. 

Nee, wanneer je er in zit weet je niet waar je bent. Op de bodem, de uitweg,
beginpunt, de grens. Op het punt dat je bergen toiletpapier koopt.
Op het punt van de omslag, op het punt van de hoop. 

Goed, we blijven rondjes lopen. Omcirkelen onmacht, elke dag. 
Het kleinste dat het grootste gaandeweg verslaat, noodlot
dat op afstand staat, alles wat hardnekkig leeft,
niezend, kuchend, om ons heen beweegt. 

We maken plaats voor een dag die al lijkt op de vorige, al lijkt op morgen,
op volgende week. Bewegen mee met de stroom van berichten, 
gevallen, coronagedichten, besmettingsgetallen. 
Zet je laatste stap in de bibliotheek. 

Nee, wanneer je er in zit weet je niet waar je bent. Op de bodem, de uitweg,
beginpunt, de grens. Op het punt dat je bergen toiletpapier koopt.
Op het punt van de omslag, op het punt van de hoop. 

We vormen de tijd, die indikt en klontert, steeds zwaarder weegt, van een 
beeldschermverjaardag tot een digitaal feest, we loggen in en 
streamen ons leven, duwen de tik uit de klok, de hand 
op een muis, onze naam in een blok. 

Goed, we zijn vastberaden volkomen verveeld. Lopen te hoop tegen 
wat we niet kunnen weten. Lengte en diepte, nasleep, herstel.
Zink, vitamines, hygiënische gel. 

Nee, wanneer je er in zit weet je niet waar je bent. Op de bodem, de uitweg,
beginpunt, de grens. Op het punt dat je bergen toiletpapier koopt.
Op het punt van de omslag, op het punt van de hoop. 

En hooguit bewaren we, achter het masker, de droevige mond 
van wie zocht naar een glimlach en
geen glimlach meer vond.

2021 


Vervolg van gisteren.


Het lied over de ramp die nog duurt. Beluister het hier

Ik citeer het cd-boekje:
Eind 2019 werd een nieuw virus ontdekt dat zich daarna razendsnel over de hele wereld verspreidde: het coronavirus. Wereldwijd werden lockdowns, reisverboden en quarantainemaatregelen afgekondigd. Is dit de nieuwe pest, die telkens opnieuw zal uitbreken? Of zal de razendsnelle ontwikkeling van vaccins verlossing bieden? Op verzoek van Camerata Trajectina maakten dichteres Ester Naomi Perquin en componist Willem Wander van Nieuwkerk een lied over de crisis die ons is overkomen.

Archief 2021