Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 18 - 125. Wim Kan: Er leven haast...

woensdag 05 mei 2021

[Luister en kijk hier.]


Er leven haast geen mensen meer

Er leven niet veel mensen meer die het hebben meegemaakt,
de vijand heeft er ongeveer éénderde afgemaakt.
Die slapen in een jutezak, 
de Burmahemel is hun dak.
De kampen zijn verlaten, leeg de cellen.
Er leven niet veel mensen meer die het kunnen navertellen.

Wat aan die railroad is gebeurd weten de doden alleen.
Daar, onder elke dwarsligger, ligt welgeteld er een.
Maar die houdt in de Burmagrond 
tot in de eeuwigheid zijn mond
Wat hier gebeurde, had hij nooit kunnen voorspellen.
Er leven niet veel mensen meer die het kunnen navertellen.

Die alles weten nog van toen: de drie pagodenpas,
de dodenspoorlijn bij Rangoon, ontvluchten, hoe dat was.
Je werd zonder te zijn verhoord 
op keizerlijk bevel vermoord.
Maar wie wil dat nu nog ten toon stellen?
Er leven haast geen mensen meer die het kunnen navertellen.

En toch leeft er nog altijd een die het navertellen kan,
die de geschiedenis kent als geen: de keizer van Japan.

Nou hij niet opgehangen is, 
had op Soestdijk toen aan de dis
tenminste toch eens iemand kunnen vragen hoe dat zat 
destijds in Burma, aan die railroad, met die doden
en die ziekten en die honger en die cellen. 
Wat had hij dat,
terwijl hij at, 
mooi kunnen vertellen

1971


Ter gelegenheid van 4 en 5 mei eindelijk Wim Kan in deze rubriek.
Over de achtergrond is alles wel gezegd, maar wel het mooist in die prachtdocumentaire: Hoog boven de bomen kijk ik terug.  

Archief 2021