Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 6 - 43. Annelie David: Sinds tijden...

vrijdag 12 februari 2021

sinds tijden kijk ik weer van dichtbij naar die zonderlinge maaksels:
de schorshuid diep gegroefd
ruwe gravure van
droog-ritsen wirwar-stroompjes doorsnijden winden zich
waarin kermesrood
een rondhangen
traag trekken
van vuurwantsengewemel
stamopwaarts
voortschuift
tastend
voelhoorns volgend

aldoor snijdende honger
drijft hen
van ver hierbuiten
vleugelloos kruipend
zo duizelingwekkend
hoog

wat zij daar ruiken is wat ik hoor
het loofgroen
manna
van robinia’s

plots schieten
twee… drie buizerds
door het nog dunne bladerdak
het mossige maartse licht
dalen roepend uit de winter
de een rond de ander
in thuiskomstspiralen af
naar hun oude aan het zicht onttrokken nesten
alsof er niets vóór hen zou zijn geweest
verleden ouder dan het bos
delen van een kruitfabriek
de kroniek door braambossen opgeslokt
de muren bedekt met mos
een mozaïek
nagenoeg uitgevlakt

wind komt op
hij dwaalt

hij kent geen einde

scheert over de vreemde verweerde stenen
langs de bomen
vroeger
gras

nooit weten wij
wat blijft

2020


Ook deze bundel is genomineerd voor de Poëzieprijs 2021: Schokbos van Annelie David, fraai geïllustreerd door striptekenaar-filmregisseur Guido van Driel.  
Annelie David (Keulen, 1959) is danseres, choreografe, vertaalster en dichteres. Sinds 1982 woont zij in Nederland. Dit is haar tweede bundel; de eerste verscheen in 2013. Daarnaast vertaalde zij nog proza en poëzie van Duitse auteurs. 







Van het achterplat:
Vanaf 2016 tot 2017 bezoekt Annelie David elke maand het verlaten bos op het voormalige munitieterrein in Zaandam, dat ooit bedoeld was om eventuele schokgolven op te vangen die werden veroorzaakt door explosies. Verval en groei gaan er hand in hand. Van de munitiemagazijnen, depots en beproevingsgebouwen in het bos staan alleen nog maar ruïnes overeind. 
Maar ondergang is ook de belofte van het nieuwe. Planten duiken op die uitgestorven werden gewaand. Uit aangewaaide zaden groeit een jong bos. Er is een vogelparadijs ontstaan. De krachten van vergankelijkheid en leven zijn onafscheidelijk. Daarover gaan de gedichten van Annelie David in Schokbos.

Bovenstaand gedicht vind ik een van de mooiste, vooral omdat er zoveel aspecten van Davids werk en achtergrond in doorklinken, zoals de dans en choreografie via haar sferische beschrijving van de kruipende insecten, het maartse licht, de dalende buizerds en de dwalende wind. En natuurlijk haar achtergrond: vuurwantsengewemel hoor ik graag uitspreken door een Duitse Nederlander!

Archief 2021