Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 6 - 38. Tania Verhelst: Maaike Kerrebroeck

zondag 07 februari 2021

maaike kerrebroeck is een kleine en een doodlopende straat
dat maaike kerrebroeck een straat zou worden, dat had zij niet voorzien
dat zij klein zou zijn, nog minder maar dat zij dood zou lopen?

en allicht was zij liever een autostrade geweest;
met het lichaam van tarmac uitreiken van hot naar her
uitrusten op een klaverblad, versteend tot geluk
geef toe dat maaike kerrebroeck alvast beter klinkt dan E40
wat dacht je van: het is aanschuiven op de maaike kerrebroeck
gelieve om te rijden via de arnoldine van den rade

die andere weerloze vrouw, ook gedoemd tot het asfalt

maaike kerrebroeck is een kleine en een doodlopende straat
maaike kerrebroeck is een straat geworden opdat wij
niet zouden vergeten wat wij met haar deden
weet je nog toen wij vroeger dat liedje zongen:
mieke, houd je vast aan de takken van de bomen

maaike, houd je vast aan de takken van de bomen
alsof wij toen al wisten dat de grond onder haar voeten onbetrouwbaar was
dat de bomen worden gesnoeid en een seizoen lang fantoompijn hebben
dat de hemel wordt gesneden uit takken die er niet meer zijn
en dat je tegen zoveel genietmeer niet opgewassen bent
dat je niet veel meer rest dan

het sprokkelen
van hout
voor een nest
of een brandstapel

2020


Tania Verhelst (Oostende, 1974) tekent en schrijft. Zij is, sinds 2018, stadsdichter van Brugge en in dat kader schreef zij dit gedicht. Een kleine doodlopende straat in Brugge draagt het naambordje: Maaike Kerrebroeck, slachtoffer heksenverbranding, 1734.





Het gedicht en deze toelichting lezen we in Twee helften, waarin ook vijf van haar aquarellen staan afgedrukt. Van de flaptekst:
In de debuutbundel Twee helften is de halve wereld op zoek naar haar andere helft, wat niet verhindert dat zij onverminderd blijft doordraaien


Dit is het titelgedicht:

Twee helften

soms is een naad een richtlijn maar meestal niet
zoals de naad van kousen, van paaseieren ook
alsof we willen vergeten dat het om twee helften gaat
dat de naad van de evenaar verstopt zit onder woestijnzand:
als je de aarde als een snuifdoos openklapt, ontdek je dat zij leeg is
als je een vrucht doormidden snijdt, valt de pit in de ene dan wel in de andere helft
wat zoek je en wat geef je weg

en ondanks het feit dat de halve wereld op zoek is naar zijn andere helft
blijft zij onverminderd doordraaien
veinzen wij dat wij volledig zijn

paren met onze helften naar binnen
alsof dat iets wil zeggen


Zie hier haar website.

Archief 2021