Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 20212020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 2 - 16. Frida Vogels: Nu kijk je om...

zaterdag 16 januari 2021

Nu kijk je om.
Wat voor je ligt, is droom.
Achter je staan de bouwsels die je optrok,
vaak schots en scheef, onaf of alweer puin.
Je kunt niet terug om fouten te herstellen.
De tijd die je was toegemeten, is voorbij.

In ’t late licht dat met de wolken speelt verrijzen
gouden paleizen voor de ogen van een kind.

1995


Bijzonder uitgave van Hof van Jan: Gedane zaken, een oblongboekje (16 x 11,5 cm) in honderd exemplaren met ruim veertig gedichten die Frida Vogels (1930) schreef in de periode 1990-1995. Vogels is beroemd als auteur-vertaler, maar niet als dichter. Het is dan ook voor het eerst dat werk van haar in deze rubriek staat.






De mooiste gaan over ouderdom of de natuur, zoals het gedicht hieronder; het is het slotgedicht. Ze zijn, de achternaam van de auteur indachtig, verfraaid met vogeltekeningen van beeldend kunstenaar Michèle Baudet (1958).

De grauwe zwaluw
die doodmoe in het kelderrooster klom,
hooguit centimeters van de grond.
Zijn hartje klopte in mijn hand.
Bevend haakte ik zijn vogelklauwtjes los,
droeg hem het huis in en de trap op.

Tweemaal wierp ik hem de ruimte in,
waar de zwaluwen hoog zwierden.
Tweemaal zwalkte hij en viel.

Archief 2021