Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021-1 (A t/m K), 2021-2 (L t/m Z), 2020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 51 - 226. Gershwin Bonevacia: Een wereld...

zaterdag 26 december 2020

Een wereld zonder mensen

We leven vertraagd,
in een herinnering,
in een stilte die de ruimte vult,
in overgave,
in een wereld die ook doorgaat zonder wereld,
in een eenzaamheid waarbij het niet meer gaat om
alleen zijn, maar om de druk op de uitgeputte hemel
te doen verzachten.
Ruimte is iets tijd geven om te kunnen herstellen,
is een windvlaag van absentie, zwevend op de golven
van een fluisterende stad.
Als we maar lang genoeg stil zijn zullen we vanzelf
naakt worden, gaan bestaan voor iets anders
zoals alle ruimtes die niet geleefd,
niet bekeken worden
nu bestaan voor iets anders.
Het allermoeilijkste lijkt mij
iets nieuws durven te betekenen,
dat er meerdere betekenissen
van jou zijn bestaan,
omdat we anders leren kijken
omdat we leven in een zonsondergang van gekooide observaties
in een woonkamer die heel langzaam verandert
in een museum.
We leven in een pauzestand,
zodat we even op adem kunnen komen.
Misschien is dat wel het mooiste.

2020


Gershwin Bonevacia (lees ook hier en, in een ruimere bijdrage, hier) is stadsdichter van Amsterdam. Hij is pas 26 jaar, maar inmiddels een begrip in de stad. Zijn missie: poëzie zichtbaar maken op plekken waar je het niet verwacht. Maar ook: jongeren activeren ook poëzie te gaan schrijven. Hoewel zowel de gemeente als de Kunstraad alleen maar lovende woorden hebben voor al zijn activiteiten, draaien zij het besluit uit 2017 niet terug om vanaf 2018 de jaarlijkse bijdrage voor het stadsdichterschap in te trekken. 
In 2018 is K. Schippers nog stadsdichter en hij maakt zijn tweejaarlijkse termijn onbezoldigd af. Dat de benoeming van Bonevacia toch bezoldigd aanvangt, is te danken aan de financiële bijdrage – twintigduizend euro groot – van Het Parool, De Kleine Komedie en SLAA (Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam). Zij betalen de stadsdichter uit eigen middelen. Maar twee jaar later, 1 januari a.s., verloopt Bonevacia’s termijn. En dan? 
Jeroen de Kan (SLAA), Ronald Ockhuysen (Het Parool) en Vivienne Ypma (De Kleine Komedie) doen vandaag (24 december) in Het Parool een oproep. Niet eens aan de gemeente Amsterdam trouwens, want dat vertrouwen is al weg. Het slot van hun brief:

In vrijwel alle Nederlandse steden waarin een stadsdichter actief is, levert de gemeente een financiële bijdrage ter ondersteuning van de functie. De hoofdstad vormt daarop een curieuze uitzondering.
Wij begrijpen dat het in deze crisistijd, waarin grote cultuurhuizen dreigen om te vallen als gevolg van de coronapandemie, lastig is om geld te vragen voor de stadsdichter. Maar als we niks doen, sterft het fenomeen uit en is Amsterdam straks de enige stad zonder stadsdichter.
Wij weten zeker dat niemand dat wil. De stadsdichter kost maar 20.000 euro per jaar. Als de gemeente niet kan of niet wil bijdragen, dan is het misschien aan ons, Amsterdammers, de stadsdichter te redden. Wij doen bij dezen dan ook een beroep op alle Amsterdamse bedrijven en instellingen die de poëzie een warm hart toedragen ons te helpen. Meld u als aandeelhouder. U krijgt er onze stad in poëzie voor terug.

Archief 2020