Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 20212020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 51 - 220. Willem Santema: Zondag in de cel

zondag 20 december 2020

Snein yn’e sel

Troch de traeljes skynt de sinne
‘k Fiel my hjoed wol hwet allinne
Gjin tsjerkefolts sjuch ik, né gjin ien
Dochs is it wol nei tsjerke gien

De Snein is hjir lyk as de dei
Ik haw dêr neat gjin langstme nei
De mienskip fan it hillichdom
Dat makket minske herte rom

Hwet scoe ik graech Gods wird wer heare
Yn mienskip sjonge fen ús Heare
Syn antlit sykje yn ús bea
En ite fen it nachtmielsbrea!

Dochs mei ik net oant’t kleijen blieuwe
God lit my noch it fêste leauwe
Hy lit my net allinne stean
Mar noeget my, mei Him to gean

Syn seine is net oan mûren boun
‘k Haw hjir yn stiltme de tsjerke foun
Myn bea riist mei de oaren heech
Dêr mett’elkoaren heech en leech

Sa fiel ik my in bern fen God
Hy stjûrt Syn foltsen, ek myn lot
Sa is der mienskip op’e Snein
En giet dizz’ dei nei ’t goede ein

1944


Voor toelichting: lees hier.

Archief 2020