Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een sinds 2016 dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse, maar daarna toch weer iets vakere rubriek met gedichten en gedachten daarover. Vanaf januari 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan drie boeken in voorbereiding. Het levensmotto blijft: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 20212020-1 (A t/m K), 2020-2 (L t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 49 - 211. Jeroen van Merwijk: De treinen

vrijdag 11 december 2020

[Beluister hier de uitvoering van Harrie Jekkers. 
Bij Harrie is hij tien jaar jonger dan bij Jeroen zelf.]


Hij zwaait nog altijd naar de treinen
Al is hij nu al 42 jaar
Hij blijft nog altijd niet binnen de lijnen
En 8 plus 5 krijgt hij nog steeds niet voor elkaar

Hij loopt nog altijd rond in van die jongenskleren
Een hoge broek, een jack met capuchon
Hij mag nog steeds zijn eigen brood niet smeren
Hij wil nog altijd op de kermis een ballon

En als hij lacht dan scheurt de hemel open
Er zweven lila strikjes naar benee
De blinden kunnen zien, de lammen lopen
En er is Elfstedentocht op de tv

Hij kan zijn eigen naam nog steeds met moeite lezen
Hij hoort er op een feestje nooit echt bij
Staat eens per jaar een reuzenkind te wezen
Tussen de peuters op de kinderboerderij

En als hij lacht is alles pas gewassen kleren
Dan reiken mens en dier elkaar de hand
En waar je kijkt daar zie je pandaberen
En gekleurde kinderschepjes in het zand

Hij blijft nog altijd niet binnen de lijnen
En 8 plus 5 krijgt hij nog steeds niet voor elkaar
Hij zwaait nog altijd naar de treinen
Al is hij nu al 42 jaar

1991


Op Leve Van Merwijk! zingt Paul van Vliet het lied. Het ontroert me diep.

Archief 2020