Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020-1 (A t/m M), 2020-2 (N t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 45 - 181. Hans Tentije: Luwte

woensdag 11 november 2020

Zijn moeder, tegen twaalven in ochtendjas evengoed, schoof
de asbak met haar nauwelijks aangestoken sigaret opzij, coupeerde
een paar keer en legde de kaart
telkens weer opnieuw, tot de toekomst
er stralend uitzag

het binnenvallend licht gaf de kamer
bijna iets vrolijks, de verwoede trek
die ze nam en diep inhaleerde, de ontsnapte rook
wuifde ze wrevelig weg – 

zielsgraag was hij nu de deur uitgegaan, maar buiten hing op zondag
vast eenzelfde soort verveling als hier in huis – 

moeizaam stond ze op en zette zich tegen de tafel af
zodat haar peignoir tot aan haar schoot
openviel, dat weke vlees, dacht hij, die lendenen
waar aan ik ontsproten ben, wat lelijk
zijn haar knieën, niet veel lelijker
dan van anderen toch

onder in zijn broekzak voelde hij wat zandkorreltjes, tabaksrul, hij was
door zijn shag heen, misschien kon hij
bij de bevriende sigarenboer achterom, daar een tijdje blijven
kletsen in de luwte

want hier thuis liep hij het risico straks
met een of ander rotklusje te worden opgescheept

kom hier, gebaarde ze, pakte zijn ene hand
en draaide de palm naar boven, de scherpe, rozerood
gelakte nagel van haar ene wijsvinger
wees hem zijn levenslijn aan en waar die de hoofdlijn haast raakte
maar ze zei niets, haalde enkel haar schouders op – 

vloei had hij nog

2020





Vervolg van gisteren. 

Archief 2020