Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020-1 (A t/m M), 2020-2 (N t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 44 - 172. Willem Jan Otten: In memoriam...

maandag 02 november 2020

In memoriam Tom van Deel

Wil je weten, moeder van Tom,
hoe het jouw zoontje is vergaan?
Het is laat aan de tijd, maar het kan.
Hij is gaan zoeken, jou, en overal,
draad op zoek naar Ariadne,
achter de waterval
in het geitenbeldal,
in zijn broekzak tussen kastanjes,
in het grote blauwe waar ik weg in val,
op het trouw papier dat altijd houdt de wacht,
achter de iep aan de kade,
in het uitzicht op afwezigheid,
in het water waar alles achter zich weervindt,
in de open enveloppe zonder raad
in handen van een wachtende vrouw,
in wirwar van een verwelkende herfsttijloze,
op de verjaardagskalender waarop jouw naam,
in het gelukkig tijdelijkst onderdak
van boerderijen in een lage mist,
ja, helemaal op Oud Eik en Duin
heeft jouw zoon gezocht naar jou,
op gehoorsafstand van het joelend schoolplein
waar jij,
zodra hij naar buiten komt gerend,
eindelijk zult staan.

2020


Ik koos gisteren gedichten uit de nieuwe aflevering van Hollands Maandblad, maar ook van je literair tijdschrift Tirade verscheen een nieuw nummer, terwijl ik het vorige (479, mei 2020) apart had gelegd om nog uit te citeren. Daaruit komt bovenstaand gedicht van Willem Jan Otten, een eerbetoon aan zijn broeder Tom van Deel.



Ook is er een nieuwe editie (2020/2) van het halfjaarlijkse tijdschrift Het Liegend Konijn. Daarin las ik drie terreurgedichten van Remco Ekkers, waaronder het onderstaande, getiteld Aanslag

Van het meisje van zestien jaar
zijn dit de bommen, kijk ernaar
zegt ze, voor ik ze laat ontploffen
hier in Damaturu bij het busstation.
De bedelende kinderen en pindaverkopers
zullen met mij sterven en opgaan
in het paradijs dat Boko Haram
mij heeft beloofd; wat moet ik nog?

Onteerd, beroofd van alles wat me lief was
wat moesten de bedelaartjes verwachten
of die anderen die hier proberen te leven?
Ik ga ze verlossen: nu trek ik aan het koord.

Archief 2020