Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020-1 (A t/m M), 2020-2 (N t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 37 - 127. [1/7] Jan M. Meier: Recept

zondag 13 september 2020

ik heb een geurig stoofpotje
van woorden op het vuur staan

kom er even bij en ruik:
majoraan, tijm en fijne rozemarijn

proef maar neem voorzichtig
een woord in de mond
laat het smelten op je tong
en als toetje offreer ik

op een bed van zacht zomermos
wellustige lippen om stilzwijgend
onze niet te stillen honger

voor altijd achter te laten
in het al dichter groeiende
alsmaar ontoegankelijkere bos

2020 


Ik kende Jan M. Meier (Gent, 1951) niet. Is het pseudoniem (een gekortwiekt anagram) van de redacteur van literaire bladen Jean-Marie Maes. Maar ook die was mij onbekend. En hij is de auteur van drie gedichtenbundels, verschenen in 1972 en – pas 45 jaar later – 2017 en 2018. Wist ik evenmin. Maar Grote gevoelens, de zojuist verschenen vierde bundel, ontging me gelukkig niet.






Mooie bundel namelijk, ook letterlijk door de afbeeldingen van tien schilderijen van Evelien Sergeant, steeds aan het begin van elke nieuwe reeks. En inhoudelijk – ondanks de paginaversprongen inhoudsopgave – door de fraaie opbouw in verschillende hoofdstukken van een vlammende liefde (lees hierboven) naar dovend en uitgeblust vuur, de vragen, twijfels en het verdriet daarover, gevolgd door een nieuwe voorzichtige nieuwe start die zich omzet in een nieuw hartstochtelijk samenzijn, waarna we terug zijn bij het begin – nou ja, een nieuw begin. 

Uit de flaptekst:
De liefde vaart voorbij. Ze kaatst tussen euforie en wanhoop, wens en waan, verlangen en vervulling, tussen beeld en verbeelding, dans en stilstand, monoloog en gesprek. […] De schilderijen van Evelien Sergeant creëren beelden die aansluiting vinden bij de beeldtaal van de bundel: vervoering en pijn in vele variaties.






Ach ja, al die Grote gevoelens toch. In onderstaande twee gedichten uit de derde reeks, getiteld Kleine reeks EVA, maak je mee wat er in de liefde gebeurde – althans bij mij en vast ook bij jou. Van tegenwoordige naar verleden tijd en de melkweg werd een mijnenveld, de hemelmond een memelmond, levendig werd duivels en hoe je op me troont als een hijgende madonna is ook nog slechts herinnering.

alsof je telkens even Eva… was
en altijd weer de eerste…
toen


Eva

ik wil je helemaal
puisten in je gezicht
verkleurd gebit
ogen hulpeloos zonder bril

ik wil je helemaal
lippen te smal voor zoveel
onstuimigheid en de zachte hardheid
waarmee je het leven te lijf gaat

ik wil je helemaal
kleine borsten, grote fierheid
je melkweg van moedervlekken
hoe je opengaat als de mond van de hemel

niemand is levendiger in haar lichaam
zoals je de tafel dekt
eten in de overvolle koelkast propt
op me troont als een hijgende madonna

alsof je telkens even Eva bent
en altijd weer de eerste







Eva (bis)

ik wilde je helemaal
puisten in je gezicht
verkleurd gebit
ogen hulpeloos zonder bril

ik wilde je helemaal
lippen te smal voor zoveel
onstuimigheid en de zachte hardheid
waarmee je het leven te lijf ging

ik wilde je helemaal
kleine borsten, grote fierheid
je mijnenveld van moedervlekken
hoe je openging als de mond vol memel

niemand was duivelser
in haar lichaam
niemand was helser
in mijn hoofd

zoals je de tafel dekte
eten in de overvolle koelkast propte
op me toornde als een hijgende madonna

alsof je telkens even Eva was
en altijd weer de eerste
toen

Archief 2020