Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 35 - [1/7] Ted van Lieshout: Muggemietje

zondag 30 augustus 2020

Kijk, wie vliegt daar in een rondje?
Muggemietje zonder mondje.
Muggemietje heeft een rietje
en dat steekt ze, als ze dorst heeft,
in je arm of in je knietje,
Omdat kleine Muggemietje
niet van kaas en niet van worst leeft,
maar van bloed via een wondje,
ook al vind je dat niet goed,
want ze zegt: ‘Wat moet dat moet.
Ik kan niet leven zonder bloed.

Heerlijk,’ zegt ze, ‘dank je wel
voor de druppels uit je vel.
Is er nog een kind dichtbij
dat geen prikje kreeg van mij?
O,’ zoemt ze, ‘wat is het fijn
om een blije mug te zijn.’

En zo vliegt ze verder rond,
op zoek naar kin of kuit of kont.
Misschien komt ze op bladzij negen
wel iets overheerlijks tegen.

2020


Fantastische uitgave schreef ik hier nog geen twee jaar geleden over Ze gaan er met je neus vandoor van Ted van Lieshout. Jeugdboek waar ook volwassenen veel plezier aan kunnen beleven. Nu is er een vervolg – niet op het verhaal zelf, maar op het vertelprocedé, waarbij de schrijver zijn letters tot leven brengt en de typografische mogelijkheden optimaal benut.

 




In De gemene moord op Muggemietje lees je (zie bovenstaand vers) dat een mug landt op de rechterpagina – pagina 9 – van het boek dat een schoolklas aan het lezen is. Maar… dan staat er over een hele pagina BAM! en op de volgende bladzijden zien we bloedvlekken. 

Ze ligt gestorven in een plas
waar eerst gewoon een letter was.

Wie had gedacht dat een boek vol woorden
zo’n zielig beestje zou vermoorden.

Muggemietje is geplet en iedereen geeft de schuld aan het boek. 

Maar een boek kan uit zichzelf niet slaan. 
Iemand heeft het dichtgedaan!

Die twee regels staan ondersteboven op de aanklachtpagina’s en helpen vooralsnog niet. Want het boek moet voor straf voor altijd in de kast. De letters komen in het donker te staan. Maar die verzinnen een list door zich letterlijk van het papier te laten vallen. Na hun bevrijding gaan zij op zoek naar de echte moordenaar. Dat resulteert in nog een paar heerlijke vondsten en een bloeddorstig einde, met als slotregels: 

Er is bloed 
in overvloed!




Geweldig boek!

Archief 2020