Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar;
met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020-1 (A t/m M), 2020-2 (N t/m Z), 2019, 20182017 en 2016.

Week 29 - 82. K. Michel: Het Magerebrugwonder

vrijdag 24 juli 2020

De eerste twee boten passeerden vlot
maar de derde was een diep geladen aak
die zo traag naderde dat (cadeau Karin 
pasta, room, boontjes, loodgieter bellen)

Plotseling doemt de aak dichtbij op
en zie ik dat hij geheel gevuld is
met water dat in springerige golfjes
uit het donkere ruim over de boorden stroomt

Boven de wachtende mensen
is de moeheid van de werkdag uitgegroeid
tot een bijna zichtbare tros tekstballonnen

Verwikkeld in gedachten en beslommeringen
zien we niet dat uit de aak
al het water van de Amstel opwelt

Incognito drijft de bron van de rivier voorbij

2016


Marjoleine de Vos:
Wat is het toch dat je zo kunt verlángen naar wandelen.
Wat wil ik daar buiten dan? Het is een intens grauwe, driezelige dag, overal modder, laaghangende luchten, een enkele auto die zo’n nat geluid maakt van opspattende blubber. De takken zijn kaal, ouwe caravans en rommelige schuurtjes worden al lang niet meer goedertieren verhuld door gebladerte en toch wil en zal ik wandelen.
Wat verlang je dan?
De cadans van je stappen als je eenmaal die cadans te pakken hebt. Die is er nooit meteen, in het begin denk je vaak dingen als hoelang duurt deze wandeling eigenlijk, wel kil vandaag, ik kan ook afsnijden, zo meteen als ik thuiskom even een mailtje sturen aan A. en ook B. moet eigenlijk nog antwoord krijgen. Enzovoort. De gedachtenwolk hangt nog boven je. Zoals in dat gedicht van K. Michel boven de mensen die in Amsterdam bij de Amstel voor de Magere Brug staan te wachten, ‘een bijna zichtbare tros tekstballonnen’. Een leerzaam gedicht, vind ik altijd, over dat die mensen het wonder dat voor hun ogen plaatsvindt niet zien door te veel drukte in hun kop.

Voor toelichting: lees hier.

Archief 2020