Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 36 - 252. Bette Westera: Niet klein te krijgen

maandag 09 september 2019

Vervolg van gisteren.


de mannen hadden wapens,
de vrouwen hadden niets.
toch waren mannen vaak het bangst.
wij hadden weinig, ook geen angst,
dat was tenminste iets.

de mannen waren groter,
maar ons kreeg niemand klein.
de mannen zochten overmacht,
wij handelen op eigen kracht
en bleken sterk te zijn.

de mannen hadden spieren,
wij hadden ons verstand.
dat hebben we gebruikt, en hoe!
al vonden ze ons af en toe
wel iets te bijdehand.

de mannen hadden wapens,
wij niet, zo was dat toen.
toch hebben wij geen angst gekend.
je wordt nooit kleiner dan je bent,
die houding moest het doen.

2018


En in het Dementees:


niet bang

de mannen hadden wapens en handboeien,
de vrouwen hadden niks.
niets, niet eens handboeien.
ik ben eigenwijs.
je hebt geen keus op een gegeven moment:
die kant moet het uit.
je hoofd moet je gebruiken.
je hebt niets aan goede handen als je je hoofd niet gebruikt.
ik reisde alleen met vreemdelingen in treinen.
en ik was niet gewapend.
het is de manier waarop je met mensen omgaat.
ik dacht niet aan angst, ik was absoluut niet bang.
ik zei altijd: ‘je kunt me maar één keer doodmaken.
als je me in elkaar wil slaan: kom maar.
ik ben wel klein, maar probeer maar eens.’
ik kende geen angst, door je houding.
angst helpt niet, overmacht helpt niet.

Archief 2019