Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Met ingang van 1 januari 2020 schrijf ik niet meer dagelijks,
maar wekelijks en laat ik de nummering weer los.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 26 - 187. Elly de Waard: De tijd staat stil...

zaterdag 06 juli 2019

De tijd staat stil, wij gaan voorbij

                            I.M.
 Marietine Birnie

Wij waren samen bezig, jij en ik
een wereldbezienswaardigheid
te beklimmen, deze bevond zich
in een grote stad, ik dacht Parijs.

Wij waren beiden nog getrouwd
jij met Huyck, ik met Chris – in elk
geval was het dit ‘thuis’ dat
onze achtergrond was en is.

De bezienswaardigheid, een ingewikkeld
bouwsel dat voor een deel uit grote rotspartijen
bestond, was ooit een klooster geweest
of was dat mogelijk nog steeds.

Het klimmen viel ons zwaar, er waren
nergens trappen. Via luiken, grotten, zolders
zonder vloeren, die alleen met touwen,
sleuren, trekken of anderszins je naar

boven werken, binnen of door te komen
waren, moest dit klauteren gebeuren
en omdat het een vermaarde attractie
voor toeristen was, was het er druk.

Drommen mensen trachtten elkaar
door de vele doolhofachtige toegangen
omhoog te duwen (later zei jij nog
dat je daarbij gedacht had aan een schilderij

van Jeroen Bosch!) en ik stond doodsangst uit
dat ik naar beneden zou vallen, maar jij
ging mij steeds voor en liet zien dat ik het kon –
Als enkele van de weinigen bereikten

wij tenslotte de uiteindelijke daken
waar het ons vergund was om te zien –
Hoger dan welke berg ook in de omtrek
kon van hieraf van een ongekend ver zicht

worden genoten en later, bij donker
keken wij in het heelal en leunden bijna
tegen de Melkweg aan, zo leek het, zo
dichtbij ons kwam zij op dit hoog plateau –

De nacht maakte de aarde klein
Op de terrassen naast ons waren de
anderen al opgegaan in hun schaduwen
en het besef drong tot ons door dat wij

de thuisgenoten moesten voorbereiden
op een terugkomst die verlaat zou zijn –

2019


Janita Motta schrijft in de zaterdagse Letter & Geest-bijlage van Trouw wekelijks mooie stukken over actuele poëzie. Maar vorige week (25 mei) besprak zij de nieuwe bundel van Gerda Blees, waarover ik het in juni 2018 (!) al had (lees hier en hier en hier) en vandaag (als ik dit schrijf is het zaterdag 1 juni) bespreekt zij Elly de Waards Het heterogeen, die toch ook alweer een half jaar oud is. 
Maar… toen ik terugzocht wanneer en wat ik daarover schreef (lees hier en hier), realiseerde ik me dat ik die bundel wel erg snel heb weggelegd. Bovendien citeert Monna een gedicht dat misschien wel het mooiste is van de hele bundel. Dat is niet het bovenstaande dat, net als de Campert Ballade (lees ook hier), behoort tot de gedichten die anekdotes blijven en, om met Monna te spreken, maar geen poëzie willen worden. Maar anders is dat met Het natuurlijke is menselijk, dat hieronder staat. Wat een mooi gedicht. Met dank aan Janita Monna dus.


Misschien wel door het leven getraumatiseerd
de eitjes van het vogeltje dat, toen ik het
deurtje van het postkastje op een kier zette
om te zien of het nog op het zo zorgvuldig

op mijn enveloppen gevlochten mosnestje
zat te broeden, in paniek haar vleugels spreidde
om zich zo plat en breed mogelijk op haar
broedsel te drukken – ik schrok net zo, maar van

de menselijkheid van haar gebaar, terwijl ik
voelde hoe haar klauwtjes zich in mijn hart sloegen

Archief 2019