Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 20 - 144. Michel van der Plas: Engelbewaarder

vrijdag 24 mei 2019

(17)

Alles van vroeger komt terug. Het komt
in rotten op, wraakzuchtig en verbeten,
afzichtelijk en zeurend, opgetromd
uit de verste hoeken van het geweten

met duivelse gezichten en gekromd;
het grauwt en gromt, zichtbaar van haat bezeten.
Is er dan niets vergeven en vergeten?
Is er geen schuld met de jaren verstomd?

En jij, mijn eigen engel en bewaarder,
kun jij me deze bochels niet besparen?
Krijg jij mijn oude duivelen niet stil

door, als je voor de hemel moet verklaren
hoe het met ons gegaan is, al die jaren,
het pleit te voeren voor mijn goede wil?



(18)

Ik roep je vaker aan dan ooit tevoren,
alsof ik bang ben dat je mij verlaat
en je wegvlucht naar die andere staat
waar je de wereld niet meer hoeft te horen.

Boodschapper, kom me als mijn troost ter ore
en blijf me aanraken, zo goed en kwaad
als dat tussen een geest en lichaam gaat,
en geef me niet aan het duister verloren.

Als ik jou was, zou ik mijn mens beschermen,
me over zijn armzaligheid ontfermen,
zou ik hem zuiveren van hoofd tot hiel.

Als ik jou was, zou ik mijn mens omarmen
en zweren dat hij mij nooit, nooit ontviel
en bande ik alle twijfel uit zijn ziel.

2005


De laatste bundel van Michel van der Plas, uit 2005: Engelbewaarder, waarin hij in 21 gedichten zijn bewaarengel aanroept. 
Wie niet gelooft, realiseert zich dat het bestaan met de dood ophoudt; wie wèl gelovig is, kan inslapen met de hoopvolle gedachte dat het mooiste nog gaat komen. Maar wie gelovig is en in zijn late levensdagen gaat twijfelen… Niet per se òf er een Hiernamaals is, maar zijn zonden overziet en zich afvraagt of dat zijn bestemming wel mag zijn.

(9)

Maar nu kom ik je op mijn knieën vragen
(alsof ik nog een gunst van je verdien),
de honderd boze geesten te verjagen
naar de afgrond die ze mij laten zien,

of het zou moeten zijn dat ik misschien
de gesel van mijn late levensdagen,
de noctium phantasmata [*] als plagen
verdien, - als uiterste vernedering.

Jij bent gelukkig met je lof en prijs
in de verrukking van het paradijs,
maar kom me dan, bode van God, berichten

dat hij aan 't einde voor mij op zal lichten
wanneer ik uit mijn nacht, tastenderwijs,
de zin zal zien van mijn moeilijke reis.

[*]  donkere, dreigende nachten (FV)



(12)
Houd mijn geloof in leven, nu het zwart
zich altijd dichter opdringt aan mijn dagen
en elke dood links rechts mij meer benart
en mij ontzegt mij nog op weg te wagen;

en laat de hoop niet sterven in mijn hart
dat ik op arendswieken word gedragen
hoog op een vlucht die alle rotsen tart
en alle bozen in hun hinderlagen.

En breng de liefde terug in mijn leven
voor mijn maker die te ver en te hoog
voor mijn geloof en mijn hoop is gebleven

en zijn erbarmen onttrok aan mijn oog,
goede engel van hem, die nog zo even
van hem naar zijn schepsel op aarde vloog.


Lees hier verder.

Archief 2019