Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 20 - 142. Roelof ten Napel: Liefde

woensdag 22 mei 2019

waarom is de liefde blind? omdat ik je aankijk en jij me aankijkt
en er geen einde komt aan deze weerkaatsing, er geen licht komt
tussen onze blikken — de liefde is blind
omdat we het samen, tussen ons in, nacht maken —
een nacht zoals de eerste nacht waarin ik tot geen god meer bad
en enkel nog zei: als u er niet bent, heere, bij wie kan ik dat dan kwijt?
en nu lig ik hier, jongen, op je borst, en je voelt me trillen, dat betekent
dat ik lichter word — hoe heb je me zo vlug opengebroken?
met je zwarte haar, een vlucht raven, een donker rotsachtig landschap,
een snijdende wind — als het zwart waaruit je voortkwam en waarin ik
je langzaam begin te zien — oog in oog, oog in oog in oog, ik wist niet
dat dat betekende iemand te dragen, elkaar voortdurend toe te vallen —

ik wist niet dat de liefde niet blind is omdat ze iets niet ziet,
maar omdat ze iets gevonden heeft wat méér dan zichtbaar is,
omdat ze inzag dat het donker in het midden van elke blik donker is
dat bij je terugkeert, zodat je het weer vergeven kunt,
keer op keer op keer, voortdurend vallend, zoals het stilvalt
in het midden van elk woord, ja, maar er in het midden van die stilte
iets zit dat dat woord, als een dunnere lijn een dunne lijn,
in tweeën snijdt, en elk van ons een helft geeft,
zodat ik mijn woord kan nemen en in mijn blik kan leggen
in de hoop dat in de loop van al dit vallen de beide helften
elkaar weer aanraken, elkaar iets lijken te kunnen zeggen
wat nergens anders vandaan komt, zodat wij er altijd zullen zijn geweest

2018


Voor toelichting: lees hier.

Archief 2019