Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 19 - 134. Jurrian van Dongen: De mooie dingen

dinsdag 14 mei 2019

[Luister hier het origineel: Jenny Arean, 2008]
[Luister hier Patrick Nederkoorn, 2018]


’t Kind loopt met haar vader door de stad
En beiden hebben ernstige gedachten
Tot zij ergens op de grachten
Bij een standbeeld vraagt: ‘Pap, wie is dat?’
‘Theo Thijssen’, zegt de manen hij vertelt haar alles
Wat-ie van de schrijver weet
En van een boek dat Kees de Jongenheet

En ineens, als-íe dat staat aan te prijzen
Snapt-íe dat het in het leven om twee zaken gaat:
De liefde te herkennen, vroeg of laat
En onderweg de mooie dingen aan te wijzen

Een doodsimpele ingeving misschien
Maar hoe dan ook de man voelt zich herboren
Hij mag haar Callas laten horen 
En Da Vincien De Niro laten zien
Door hem kent ze straks Rome en New York
Hij is erbij als zij haar tanden zet
In Shakespeare en Van Dobbens kalfskroket

Op haar nog onbekende levensreizen
Is zijn meisje dan, zo hoopt hij, zo veel meer in staat
De liefde te herkennen, vroeg of laat
En onderweg de mooie dingen aan te wijzen

Hij weet ook best, er komt vanzelf een dag
Dan mag hij zich niet meer met haar bemoeien
Toch zal ze hem nooit veel ontgroeien
Omdat ze wist van oesters, Brel en Bach
De man verheugt zich nu al op de keer
Dat zij iets prachtigs meebrengt en niet hij
Dan krijgt hij er een nieuwe wereld bij

En als-íe gaat vergeten en vergrijzen
Zullen ze nog heel vaak samen, zo uit wandelen gaan
Om een klein verbond te laten voortbestaan
Door onderweg de mooie dingen aan te wijzen

Zo krijgt een standbeeld z’n betekenis
Kon-ie Thijssen maar een dankbrief schrijven
Of er in een liedje aan herinnerd blijven
Jammer… dat Willem Wilmink er niet meer is.

2008


Voor toelichting: lees hier.

Archief 2019