Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 14 - 97. Mimoun el Walid: Reikend naar het licht

zondag 07 april 2019

[Vervolg van gisteren.]


Vanuit de diepten van de aarde
laat ik mijn blikken gaan 
naar de hoge hemel 
om te zweven in dromen 
te vliegen als de zwaluwen 
zoekend naar het geluk. 
Maar het duister 
heeft het geluk weggenomen. 

Door de tralies van lange nachten 
kijk ik naar de wolken en 
zie ik een wit paard [*] galopperen door mijn hart.
Mijn hart is de renbaan van voorvaderen 
waar de hoefijzers van de paarden vonken slaan. 
Mijn hart is een veld, 
een veld waar klaprozen bloeien. 
Daar is het dat de jonge kinderen spelen 
en glimlachen 
tegen de stralen van een schitterende zon.

1994

El Walid schreef dit gedicht tijdens zijn gevangenschap en slaagde erin het naar buiten te smokkelen.

[*]
Met een wit paard doelt hij op het paard van Mohamed Amezian, een belangrijke Riffijnse vrijheidsstrijder. 

[**]
In de laatste regels – waar klaprozen bloeien en jonge kinderen spelen in een schitterende zon – richt hij zich hoopvol op de volgende generaties. 

[Zie hier een van de vele filmpjes die te vinden zijn van zijn optredens.]


In Balling verliest zijn hoop het van zijn neerslachtigheid, zelfs in de laatste regels die klinken als hopen tegen beter weten in.

Ik wil drinken maar de bron is opgedroogd. 
Hoeveel ellende heb ik gezien, hoeveel gezwoeg heb ik gezien! 
De pijnen in het hart hebben van mij een wrak gemaakt. 

Ik heb mijn land verlaten, ben weggetrokken in ballingschap. 
Zeven zeeën ben ik overgestoken. 
Ik moest en zou het geluk vinden! 
Van het ene land naar het andere getrokken, 
ben ik aan het einde van mijn krachten. 
Al het zweet is uit mij gewrongen en ik ben leeggezogen. 

Ik heb mijn land verlaten, ben weggetrokken in ballingschap. 
De vervloekte emigratie heeft een gat geslagen in mijn hart 
toen ik sliep onder bruggen, in de vrieskou en in de regen. 
Wee de mens, hij wordt gekocht en verkocht! 

Ik heb mijn land verlaten, ben weggetrokken in ballingschap 
Mijn God, wanneer zal ik de vreemde landen vaarwelzeggen 
en met opgeheven hoofd terugkeren naar mijn eigen land 
Waar de zon schijnt en de hemel blauw is?

1994

Archief 2019