Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 11 - 81. Patty Scholten: Arend sterft

vrijdag 22 maart 2019

Hij vreesde slechts verval, ontluistering.
Hij wilde in het ziekenhuis niet blijven
tussen de bange, uitgeteerde lijven
en weigerde elke behandeling.

Niet therapietrouw heet dat, dus hij ging
gewoon naar huis – men moest niet overdrijven – 
een borrel drinken of misschien iets schrijven,
totdat hem ’s nachts een longbloeding beving.

Ik belde op. Zijn stem klonk vreemd en zacht.
Het bleek dat het zijn broer was aan de lijn.
Arend was overleden in de nacht.

Ik haastte me erheen. Men had heel snel
de wereld omgeverfd. De zonneschijn
beet honend naar me, hatelijk en schel.

2011


Vervolg van gisteren. Opnieuw uit De ziel is een pannenkoek. Een autobiografie in gedichten over haar ouders, jeugdjaren, puberteit, verliefdheden, trouwen, scheiden, daten, ouderdom en nog veel meer. Natuurlijk ook over ziekte en over de dood, zoals die van haar grote liefde, Arend. Niet haar man, maar… Mijn ridder had zich flink op mij verkeken, want ik bleef ondanks hem van Arend houden… 

Toen Arend stierf was ik niet triest, maar woest,
vol wrok op wie ik maar schuld aan kon praten.
Op Arend zelf die mij plots had verlaten.
Ik belde zelfs zijn huisarts op. Die moest

alerter zijn geweest op Arends hoest.
Had hij als arts zoiets niet in de gaten?
Nu denk ik: ik was gek, in alle staten.
De arts deed stekelig, was not amused.

Nog op de uitvaart gistte ik van woede.
Collega’s schoten vol toen ze me zagen.
Ik liet geen traan maar alles schrijnde, bloedde.

In stoet achter de kist. Ik was te laf:
ik had de kist mee willen helpen dragen,
als sati mee afdalen in het graf.

[Sati betekent deugdzame weduwe. Weduweverbranding was een praktijk in India en Indonesië waarbij een weduwe samen met het lichaam van haar overleden echtgenoot werd verbrand.  Rond 1830 werd deze praktijk verboden.]   

Archief 2019