Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 10 - 72. Jan Beuving: Die geur

woensdag 13 maart 2019

[Kijk en belusiter hier]

Excellentie,
Het ergste is de stank.
Die voedselbank, dat gaat nog wel
En zelfs de kou die optrekt tot je kloten
Als het gas is afgesloten
is kinderspel
Maar de geur van schuld

De geur van op de proef gesteld geduld
De geur van huiselijk geweld
De geur van het verschaalde geld
Het is de geur die je al ruikt als je de bel indrukt
Hun honden blaffen: ingerukt
- Ze hebben altijd honden 
Magere scharminkels die de pan uit mogen likken
Hun scherpe nagels tikken
Op de vuil geworden vloer
Het ritme van de radeloosheid
Het is de geur van de ternauwernood in toom gehouden boosheid
De geur van angst die rondwaart
in hun miezerige woning
Uw land van melk en honing, excellentie
Heeft huizen, penetranter dan de hel
U kent ze wel
Nee, U kent ze niet, 
Het vuile werk, daar heeft u mensen voor
Als ik, die op het doodgelopen spoor
Het evangelie van het eindpunt mogen brengen
Kon u zelf maar ruiken 
hoe die geuren zich vermengen
met de beelden
van hun kinderen die bleek
moeten vreten van een tientje in de week
omdat hun moeder danst naar de bevelen
van de wreedste curatale die er is
de zogenaamde zorg van hogerhand.

Dit land! 
Waar zelfs de berm nog wordt gemaaid
En elke steen wordt rechtgelegd
Waar zelfs de kleinste sloot gedregd
Wordt, een rotonde ingezaaid,
Heeft achterstallig onderhoud 
Bij juist degenen die benauwd zijn en verdrukt
Omdat er iets niet was gelukt
Omdat hun toeslag werd geweigerd
Door fout in het systeem 
En dat leidt tot een probleem
Van een aanslag die ze niet kunnen betalen
Wat u oplost met een boete
Die ze ook betalen moeten
Maar ze kunnen niet betalen
En dan vraagt u mij het geld dan maar te halen
Geld dat er niet is! 
Er is alleen een deur 
Waar je haast flauwvalt
van die geur…

Die geur van wanhoop en verdriet
Ik kan niet meer, 
Ik ben geen mens meer, maar machine, 
Ik smeer de raderen van de wet 
Met bloed
Maar ik moet
Want ik weet ook wel hoe het gaat
U zet me zo op straat
Straks zit ik zelf achter zo’n deur
In die sleur van blauwe post met rode cijfers
Die net zo lang en slopend
Op je neervalt, tot je brieven niet meer opent
En dan aan het einde van die rij
Komen wij

Excellentie, als die mensen zich verhangen
Aan de balken van hun krot
Met enveloppen als getuige
Van hun bange wrange lot
En alleen het valse blaffen
Van een hond de stilte vult?
Wie heeft er dan de schuld?

Wie heeft daaraan dan schuld?
Ben ik dat dan? 
Is dat waar u mij voor gebruikt?
Ik ben zo bang
Zo bang
Voor hoe het ruikt…

2018

Voor toelichting: lees hier

Archief 2019