Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 2 - 19. Lieven Tavernier: De fanfare van...

zaterdag 19 januari 2019

[Beluister hier: Jan De Wilde]
[Beluister hier: Thé Lau
[Beluister hier: Gerard van Maasakkers]

{Beluister hier de grootmeester zelf: Lieven Tavernier]


De fanfare van honger en dorst

We liepen in Gent rond, we waren met zessen,
We kwamen van nergens, gingen nergens naartoe,
Vanaf de terrassen in de koffiehuizen
Bekeken we de mensen en hun drukke gedoe.
We liepen met ons hoofd in de wolken
En werden dan wakker met honger en dorst
En iedereen riep: "Kijk, daar loopt de fanfare
De fanfare van honger en dorst.”

We hadden geen geld om eten te kopen
Maar we wisten voor alles het beste adres,
Mosselen bij Leentje en frieten bij Helga
En Annie bewaarde voor ons wel een fles.
En iedere nacht, nog net voor het slapen,
De laatste vijf franc in Eddies jukebox
'A hard rain's gonna fall', we zongen 't allemaal samen,
De fanfare van honger en dorst.

En kwam er een vrouw die een van ons meenam,
Dan namen we afscheid en we zegden vaarwel.
De fanfare trok verder met minder leden,
De toon in mineur, we begrepen dat wel.
Maar er was nooit een vrouw die mooier kon zingen
Dan onze fanfare van honger en dorst
En het duurde nooit lang of we waren weer samen
Met de fanfare van honger en dorst.

Wie van ons had ooit durven denken
Dat iedereen van ons voorgoed weg zou gaan?
We hebben toen zelf de fanfare ontbonden
We hebben als iedereen de prijs zwaar betaald.
De prijs van de vrijheid: in ruil voor wat centen,
Een baan bij een baas, een auto, een kind.
Maar ergens in de stad zingt een nieuwe fanfare,
Een nieuwe fanfare van honger en dorst,

1975


 
Voor toelichting: lees hier.

Archief 2019