Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 45 - Cees Nooteboom: [2] Op het duinpad...

zondag 11 november 2018



Op het duinpad kwam ik mijn moeder tegen,
maar zij zag mij niet. Zij praatte tegen een andere
dame, en ik hoorde haar zeggen, iedereen
vindt mij hier aardig.

Dat zij echt was wist ik door het geluid
van het schepengruis onder haar voeten.
Daarna zag ik ook mijn broer en mijn halfbroer
onderweg met hetzelfde verleden als het mijne,

chaos en onrust. De Noordzee had wilde koppen,
het strand was verlaten. Mijn broers waren doorzichtig.
Ik zag het pad door ze heen. Nu zou ik een schat willen vinden,
een aangespoelde walvistand, of goud,

waardoor alles weer goed kwam.

2016


Toen ik in 2016 aan deze rubriek begon, was deze bundel er al: Monniksoog. Ik vind het een van Nootebooms mooiste. Vooral de gedichten over ouder worden en steeds meer verleden hebben, zoals het bovenstaande.
Er is een actuele reden om op de bundel terug te kunnen komen, want zojuist verscheen - na een eerdere Engelse en Spaanse vertaling - Mönchsauge, een Zweisprachige Ausgabe, met mooie illustraties: Bildern von Matthias Weischer. Op de rechterpagina’s de 33 door Ard Posthuma vertaalde gedichten; ik herlas de linkerpagina’s (steeds drie kwatrijnen en een losstaande halve regel) en werd weer geraakt door het prachtige taalgebruik van een van onze oudste - Nooteboom is 85 jaar - levende dichters. “Goede poëzie is als de lezer weet: ik kende dat gevoel maar ik had er zelf  geen woorden voor”, schreef Gerrit Kouwenaar. Aan die uitspraak moest ik bij het herlezen vaak denken. Morgen meer.

Archief 2018