Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 44 - F. Harmsen van Beek: Voor Gilles

zondag 04 november 2018




Hartelijk, liefst geluk wens ik je met je Verjaardag

Hoe oud ben je nu eigenlijk - twee of drie (en twintig)?
Ik moet je zeggen dat er weinig toe doet, als je maar

een beetje gelukkig bent. Helpt het, ondeugende
zelfgemaakte, indien ik je verzeker dat ik zo harts

tochtelijk van je hou en je deugdelijker vind dan
goud, wat ik zelf, althans niet nu, kan geven.

Ik wil een exemplaar van de Waterkampieon
voor je meenemen. En laten we de rest van me

zakgeld verpesten aan eten, of wat daar dan
voor door zal moeten gaan. Natuurlijk hadden 

we, niet alleen met honden, ook de kat natuurlijk,
in Lyon moeten zijn, om de lichtjes te zien branden

de kleine lichtjes, die branden voor je verjaar
dag, bij wijze van herinnering aan de Heilige,

de Maagd, die omtrent je geboortedag, eeuwen geleden, de pest
verdreven heeft uit je geboortstad, de stad Leeuw.

Alle, althans de meeste mensen, verhelderen dan hun
vensters met een soort waxinelichtjes, uit dank

'baar'heid en toen en niet anders ben je geboren.
Ik wist niet wat me overkwam, hoewel het verhaal

al wel eens gehoord had. Ach lieveling, toen in
dus jouw tijd, gloeiden die lichtjes, drie dag lang.

Het leek me een goed teken. Op de tekenen moet je
letten, leer ze lezen of begrijpen, want dan zal je weten

wat ons nog te wachten staat. Versaag niet, ik heb je toch
anders geleerd. Hou vol in Godsnaam en bestrijd

dat wat je niet het goede lijkt. Ik zal dat ook verder
proberen. Hoe blij ik niet was op 3 December, om

dat ik je moeder was, van toen af aan: Altijd

1975


Een verjaardagsgedicht voor haar zoon Gillles, die in 2006, drie jaar eerder dan zijzelf, overleed, pas 54 jaar oud. Hij was verslaafd aan heroïne en had aids. Moeder en zoon hadden geen contact meer.

Uit Maaike Meijers biografie:
Juni 2006 […] ligt Gilles in het hospitaal na een zware operatie. Hij lag al maanden ziek thuis, niemand wist precies wat er aan de hand was. De psychiater Jan Meijer, Gilles’ vriend en onbezoldigd lijfarts, ontdekte dat Gilles al geruime tijd zijn hiv-medicatie niet had ingenomen. Jan had al meerdere malen geprobeerd daar ernstig met Gilles over te praten. Volgens Odile (Gilles’ vriendin, fv) verdroeg Gilles de medicijnen niet en werd hij niet goed behandeld. Gilles kreeg tbc in nieren en longen. Jan Meijer ging dagelijks langs in het ziekenhuis, waarbij Gilles over alles praatte, behalve over zijn onafwendbare dood. […]
Zijn lichaam geeft het op. 

Onze lieve, grootmoedige, formidabele Gilles is op 1 juli 2006 om 15.40 vredig gestorven, omringd door zijn meest nabije, geliefde familie en vrienden

zo luidt het overlijdensbericht, ondanks het feit dat zijn moeder niet aan Gilles’ bed is geweest. Ze heeft ernstige gezondheidsproblemen en is een paar maal gevallen: later blijkt dat ze eind mei een herseninfarct heeft gehad. Maar ze weigerde ook alle contact, zelfs nadat Gilles; goede vriend Jeannot haar vanuit het ziekenhuis dringend had gevraagd dan toch even telefonisch met haar zoon te praten. […]

Gilles wordt op zaterdag 8 juli begraven in aanwezigheid van honderd mensen, waaronder oude vrienden […] en veel collega’s […]. Er is een prachtig afscheid, met liederen, liefdevolle toespraken en Doortje die voor haar pleegvader Ameli en Prokofjev op de piano speelt.

Maar Frederike, die je moeder was, van toen af aan: Altijd, ontbreekt…

Lees ook hier.

Archief 2018