Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 42 - Ingmar Heytze: Ik wilde je iets...

maandag 22 oktober 2018



Ik wilde je iets moois vertellen

Ik wil je iets vertellen nu je wakker bent, weer wakker
bent en bungelt in mijn armen, nu ik naar de stilte 
en mijn bed sta te verlangen.

In zomernachten kan ik sterren horen vallen,
het geluid van een feest waar ik nu had kunnen zijn,
een tuin vol lichtjes met een onbekende die nog altijd rookt,

een meisje dat mij midden in een zin zou kussen en verdwijnen
in de nacht, en niemand daar zou weten wie ze was.

Ik wilde je iets moois vertellen, niet over het donker
waar we heen gaan, hoe de wereld stopt
met draaien, vlam vat, valt – 

ik wilde je iets goeds vertellen,
over hoe jij groter wordt en mooier,
dat ik doodga van geluk om jouw bestaan.

Ik wilde je iets moois vertellen, maar je slaapt.

2018


Vervolg van gisteren.

Een goed teken dat ik voor mijn vierde en laatste keuze uit zijn nieuwe bundel bijna niet kan kiezen. Daarom toch maar het laatste, tevens het titelgedicht. Ook gekozen omdat ik de geplaatste foto zag. 

Een ode aan de taal en met name het dichterschap, want een dichter kan sterren horen vallen, feesten bezoeken waar hij niet en zelfs kussende meisjes laten verschijnen en verdwijnen. Bovenal een ode aan zijn kind natuurlijk. Wat de dichter dicht, kan hij ook vertellen. Maar niet nu. Ik wilde je iets moois vertellen, maar je slaapt.

Van de achterkant:
’s Avonds, als zijn gezin slaapt, trekt een dichter zich terug op zolder. Met uitzicht op de groene muur van een monumentaal kerkhof, een gitaar op schoot en een forse borrel onder handbereik neemt hij afscheid van zijn jeugd, van overleden collega’s en vrienden. Zo ontstaat er ruimte om te reiken naar wat het menselijk verstand te boven gaat.

Archief 2018