Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 41 - Ingmar Heytze: Dood

zaterdag 20 oktober 2018




Dood,

We morrelen aan de deur naar buiten,
we staan niet meer bij voorbaat verloren.
We schaken ieder jaar iets langer door
voordat je grijnst, je benige vinger strekt
en onze koning omtikt.

Achter onze rug draaien we het kleine zakmes
van de wetenschap rond in je oeroude sloten.
We oliën je grendels, Dood, het is
een kwestie van tijd voordat
ze mee gaan geven.

Op een dag vegen we alle stukken
van het bord, staan op, verlaten deze kamer.
Je zeis wordt botter en botter.
Nu stellen we je nog remise voor.
Neem haar aan voordat we je voorgoed verslaan.

2018


Vervolg van gisteren.

Ik ben erg gelukkig met de nieuwe bundel van Ingmar Heytze, waaruit ook bovenstaand gedicht komt. Ik ken het, in gewijzigde vorm, uit Neurosen en andere hobby’s, zijn (minder gelukkige) theatervoorstelling van vorig seizoen met Hans Dorrestijn en Vrouwkje Tuinman en lees in de verantwoording dat hij deze oorspronkelijke versie schreef nadat hij, in 2015, in Vrij Nederland een artikel las van Nynke van Verschuer, getiteld Ouderdom is een ziekte die genezen kan worden

Archief 2018