Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 35 - Guus Vleugel: Je laat ze echt niet in de steek

donderdag 06 september 2018

[Kijk en luister hier]

Je laat ze echt niet in de steek
Zo een of twee keer in de week
Ga je geregeld naar ze toe
De laatste tijd wat minder vaak
Maar dat is een normale zaak
Het is per slot een heel gedoe
Je hebt je werk en je gezin
Je ouders zien dat zelf wel in
Ze zijn de laatsten om te klagen
En ze zijn kinderlijk verrukt
Als het je eind'lijk weer eens lukt
Zo een keer in de veertien dagen

Dan zit je bij ze in je stoel
Met dat vervloekte schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Nadat er eerst, naar het behoort
Naar de gezondheid enzovoort
Omstandig is geïnformeerd
Komt er meer gloed in het gesprek
Aan stof natuurlijk geen gebrek
Er is weer heel wat gepasseerd
Ze waren naar een huw'lijksfeest
Was jij er ook maar bij geweest
Het was een dagje om te stelen
De bruid in 't lang, en prachtig weer
En ze vertellen nog veel meer
Wat je niet ene moer kan schelen

Maar je hebt tact, dat scheelt een boel
En bovendien dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Jouw aandacht is gesimuleerd
Maar zij zijn echt geïnt'resseerd
In hoe je zo je leven vult
En je bericht ze mondjesmaat
Over hetgeen je doet en laat
Het vergt wel veel van je geduld
Precies zoals-ie vroeger dee
Slurpt pa luidruchtig van zijn thee
Een tic die hem is ingeschapen
Maar ach, de opgewonden griet
Die zich zo vrees'lijk daaraan stiet
Die is nu zacht en kalm ontslapen

Je geeft ze nooit meer een groot smoel
Want je hebt nu dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Je kijkt die vreemde mensen aan
Ze hebben heus hun best gedaan
Ze deden, wat je noemt, hun plicht
En straks verteren ze tot stof
Mijn God, wat is het leven tof
Wat is het enig ingericht
Want zelf bedoel je het ook goed
Je toon is nu zo honingzoet
Dat het niet langer valt te dragen
En 't afscheid komt al taam'lijk gauw
Eigenlijk vlugger dan je wou
't Zit er weer op voor veertien dagen

Dan is er, zonder zin of doel
Weer dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

1970


Zoals beloofd blijf ik nog even bij Guus Vleugel, met zijn literaire liedteksten het grote voorbeeld voor onder anderen Jan Boerstoel. Die heeft wel eens gezegd dat de Annie M.G. Schmidt-prijs voor het beste theaterlied van het jaar beter naar Dirk Witte of Guus Vleugel genoemd had kunnen worden. Ik vind dat hij daar gelijk in heeft.

Dit lied komt uit de eerste theatersolo van Jasperina de Jong, getiteld De Jasperina-Show (1970). Een ijzersterke samenwerking van het driemanschap Joop Stokkermans (composities), Guus Vleugel (teksten) en Jasperina de Jong, ontegenzeglijk een van onze grootste theatervrouwen. Morgen nog een prachtig lied uit dit porgramma.  

 

Archief 2018