Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 35 - Flip Broekman: Vingerlied

woensdag 05 september 2018

[Beluister hier Adèle Bloemendaal live]
[Beluister hier: Adèle Bloemendaal studio-opname]


Zijn charme moet zeer groot zijn 
En in bed spant-ie de kroon 
Wie is die schone prins 
Waar ieder meisje 's nachts van droomt?

Dat is je vinger 
Je eigen vinger 
Dat is de prins waar ieder meisje 
's Nachts van droomt 

Die stinkt niet naar jenever 
Die kwijlt niet in je nek 
Hij doet gewoon z'n werk 
En dat doet-ie lang niet gek 

Je lichaam is een doolhof 
Maar hij kent er elke heg 
En als moeder plots'ling binnenkomt 
Dan stop je 'm even weg 

Stel dat je koningin bent 
En je man moet weer op reis 
Wie helpt je dan 
Wanneer de grote eenzaamheid verrijst?

Dat is je vinger 
Je eigen vinger 
Die heeft tenminste geen maîtresse  
In Parijs 

De wereld is een rotzooi 
Niemand houdt nog van elkaar 
Alleen je eigen vinger 
Staat altijd voor je klaar 

En laat je niets verbieden 
Want de priester en de paus 
Staan elke nacht tot aan hun knieën 
In hun eigen saus 

Een vrouw die zegt "Ik wil niet" 
Zegt zoiets niet voor de grap 
Soms kost het even moeite 
Voor een man dat heeft gesnapt 

1992


Van vriendin Mieke Kerkhof wist ik dat het boek, vertaald uit het Frans, eraan kwam. Zij is gynaecoloog en wordt bedankt in haar rol van betrokken meelezer en gever van medisch-technisch advies. Ik heb het over Het Clitorisboek, door Mieke omschreven als ‘Het knopje van welbehagen’ revisited. Eindelijk een begrijpelijk en geestig boek over een door velen ondergewaardeerd orgaan




 

Natuurlijk moest ik meteen aan dit lied denken. Adèle Bloemendaal deed er goed aan het laatste couplet weg te laten, want dit einde zou afbreuk doen aan het lied: 

Maar mijn vinger
Mijn eigen vinger
Heb ik nog nooit de ballen
In z'n maag getrapt

Echt een mannen-clou, terwijl het lied nu echt een vrouwen-ding is. Net als de clitoris dus. 

Archief 2018