Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 31 - Hans Dorrestijn: Maandagmorgen...

zondag 05 augustus 2018

Maandagmorgen na het weekend met de kinderen

Maandag is het weekend met de kinderen voorbij
Geen blote stapjes op de trap
Geen zoete namen voor mijn vaderschap
Jesse roept nu niet naar mij 
Dat Kirsten heeft gebeten 
In zijn armpje bewijst een tandenkring 
De forse beet van het kleine ding
Maar Jesse is vergeten 
Dat zijn kleine zusje van hem slag of stoot ontving

Er wordt niet meer gezeurd; er wordt ook niet bezeerd
Niet gelachen of gegild: de rust is weergekeerd
Er gebeurt in huis nu niets wat ik niet wil
Maar, mijn God, wat is het stil

Beneden in de kamer treffen mij de stoffelijke resten 
Van het niet-opgeruimde speelgoedkonijn, smoezelig en vaal
De teddybeer ligt knock-out op de vloer: buiten westen
Als in reportages van een ramp op het tv-journaal

Er slingeren stukjes van de puzzel: dierenboerderij met stal
Louter het zien van Jesses knikkers brengt mij ten val
Het plastic hefschroefvliegtuig, de neus diep in het zeil geboord
Een crash. Een vreselijke klap gaf dat; die heb ik niet gehoord

Dan zie ik in de vensterbank de tekening die Jesse maakte, speciaal 
Voor mij: met heel erg rode viltstift, maar middenin een grote zwarte vlek
Die mij als een vuistslag treft. Zijn geheime boodschap en in kindertaal 
Dat hij ongelukkig is. Hij moet andere kleuren kiezen, anders word ik gek

1990


Voor toelichting: zie hier.

 

Archief 2018