Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 23 - Peter Swanborn: Deductie

dinsdag 12 juni 2018

Is het een muur van glas, de palm van een hand
rechtop? Is het een gebrek aan gezond verstand,
ijzer in het bloed? Peuten geven degelijk advies:

Daal af in het kind dat geen woorden kent, alleen
jij kan erbij. Maar waar ik ook grijp, ik grijp mis.
Het is geen sleetse woede die spieren stijft, geen

allergie, geen zeldzame waan. Het is een tikfout
in de genen. Melancholie op celniveau. Het is een
haperend mechaniek. En nee, ook dat is het niet.

2018


Ook vandaag Peter Swanborn.

Is het? Is het? Is het? Is het? 

Het is geen… Het is geen… Het is geen… 
Het is… Het is… Het is…
Nee, ook dat is het niet.

Je loopt tegen een muur, maar ziet wel (want het is een muur van glas) wat zich achter je hindernissen aandient. De palm van een hand rechtop. Dat is het handgebaar dat de ander tot afstand maant. Kortom: de ik voelt zich ernstig belemmerd, beperkt. Psychotherapeuten geven advies, want van een geestelijke (gebrek aan gezond verstand) of lichamelijke (ijzer in het bloed) afwijking is geen sprake. Hij moet graven in zijn jeugd, want alleen jij kan erbij. Maar waar ik ook grijp, ik grijp mis. Nee, niet door emoties (sleetse woede), afkeer (allergie) of waarnemingsgebreken (zeldzame waan). Is het dan toch genetisch (tikfout in de genen), neurologisch-psychisch (melancholie op celniveau) of fysisch (haperend mechaniek)? – nee, ook dat is het niet.

Zoals de natuurobservator, die hij ook is, het slecht kan treffen door de wreedheden der natuur, zo overkomt het hem nu zelf. Je ziet het aan, maar staat machteloos.

Archief 2018