Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 22 - Gerda Blees: Ground control

zondag 03 juni 2018

Meisje van botten en pezen praat een wereld
aan elkaar van ’s avonds drop en chocola
de rijst voor straks bewaren, dagelijks
een handje noten voor het slapen gaan en alleen
geen kaas vanwege mogelijke huidproblemen.
Heeft het over parasieten, vitamine B, genetisch
aangejaagde schommelingen in haar percentages
vet op water. De honger heeft het laatste vlees
van haar skelet gegeten en nu lukt het niet meer
om haar vast te pakken zonder haar te breken.

Onze enveloppen met de stokken, potten pindakaas
en preken neemt ze met een glimlach in ontvangst en
spoelt ze daarna ongeopend door haar lievelings-wc.

Meisje van botten en pezen zweeft bij ons vandaan
en wij, gebonden door de zwaartekracht, kunnen alleen
nog van beneden naar haar roepen dat ze haar verloren
ballast altijd terug omhoog mag hijsen, dat het nooit
te laat is om het hongeren te staken, een buik te kweken
om moed in te verzamelen, een vrouw van gewicht
te worden en de wind de wind te laten.

2018





De dichteres die de menselijke behoefte onderzoekt om het onbegrijpelijke te begrijpen, is Gerda Blees (1985). Met die regel begint de tekst op de achterkant van haar poëziedebuut Dwaallichten. En daarna lezen we: Een wereld van zoekende, verliefde, vragende en verwarde personages komt tot leven. 
Soms lijkt zij zelf dat personage, zoals in de afdeling B, waarin ik-figuur G (van Gerda) zich probeert te verzoenen met het verlies van haar gestorven geliefde B, vaak zijn het anderen (zoals in het Anorexia-gedicht hierboven) en soms zijn het verschillende stemmen – van anderen en van zichzelf – die door elkaar lopen. Morgen nogmaals.

Archief 2018